Connect with us

Παραπολιτικά

Ποιους τελικά θέλουμε στη δημόσια ζωή; Μύθοι και πραγματικότητα

Μπορεί, τυπικά, να μην έχουμε μπει σε προεκλογική περίοδο, αλλά οι προεκλογικές σκέψεις πλημμυρίζουν το νου πολλών εξ ημών. Η λέξη που έρχεται στο μυαλό μου ως η αποδίδουσα πληρέστερα την υφή των εκλογικών αναμετρήσεων είναι η λέξη ΜΥΘΟΣ.

Μύθος είναι ότι κάποιος εκλέγεται όταν είναι άφθαρτος και αδιάφθορος. Γιατί αν ισχύει κάτι τέτοιο, πώς εξηγείται τέτοια σωρεία σκανδάλων στη διαχείριση της εξουσίας -έστω κι αν υποθέσουμε ότι η εξουσία διαφθείρει; Διαφθείρει βεβαίως αλλά όχι τους ακέραιους, παρά αυτούς που έχουν μια έφεση προς την παραβίαση κανόνων.

Μύθος είναι ότι κάποιος εκλέγεται για να υπηρετήσει την κοινωνία. Στην πραγματικότητα συνηθέστατα εκλέγεται για να υπηρετήσει προσωπικές φιλοδοξίες και ατομικές στοχεύσεις.

Μύθος είναι ότι κάποιος απαρνείται και στερείται την οικογένειά του, την επαγγελματική του ιδιότητα, στοιχεία της ίδιας του της ζωής και της ύπαρξής του για να αφοσιωθεί στα κοινά. Συνήθως η ενασχόληση με τα κοινά εξυπηρετεί όλες τις άλλες ιδιότητές του.

Μύθος είναι ότι κάποιος πρέπει να είναι νέος- όχι τόσο ηλικιακά, όσο πνευματικά -για να αξιωθεί με την ψήφο των συμπολιτών του και να προσφέρει με διάρκεια και ζέση στους συνανθρώπους του. Το αντίθετο θα έλεγα πως συμβαίνει. Παρωχημένοι άνθρωποι, παρωχημένες ιδεολογίες, στείρα – σε πολλές περιπτώσεις – πνεύματα ανακαινίζουν φαντάσματα του παρελθόντος, για να αφυπνίσουν ομάδες ή μάζες που θα τους στηρίξουν.

Μύθος τέλος είναι ότι κάποιος που ασχολείται με την πολιτική εκτίθεται και εντίμως επιζητεί την ψήφο των συμπολιτών του. Στην πραγματικότητα εκθέτει σε δημόσια θέα τη δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα – ευτυχώς για μας δεν την έχουν όλοι – και εγκολπώνεται το κύρος της υπηρεσίας του, για να εξυπηρετήσει όχι την κοινωνία αλλά τον εαυτό του. Η διευθυντική θέση στη δημοσιοϋπαλληλική πυραμίδα μετασχηματίζεται σε πολιτικό εφαλτήριο, όποιες δράσεις υλοποιήθηκαν στη διάρκεια της δημοσιοϋπαλληλικής καριέρας φουσκώνουν το προεκλογικό μπαλόνι και τον εγωιστικό οίστρο ενός κατά τα άλλα «αγνού» υπηρέτη του κοινού καλού και παράγουν το αφύσικο φαινόμενο που είναι ορατό και στο δικό μας μικρόκοσμο. Αυτός που ούτως ή άλλως πρόκειται να τερματίσει ευδοκίμως τη δημοσιοϋπαλληλική του θητεία και αδόξως τερματίσας να οδεύει στα έδρανα της συνταξιοδότησης, με περισσό θράσος να επιζητεί να ανταλλάξει τη θέση που του έδωσε ο κρατικός φορέας με την αντίστοιχη θέση στα έδρανα του ελληνικού κοινοβουλίου. «Ψηφίστε με, για να αναγνωριστεί και τοιουτοτρόπως η υπηρεσιακή μου αξία. Εκλέξτε με, για να επιβεβαιώσω ότι δημόσιος υπάλληλος και δημόσιος άνδρας αποτελούν τα στάδια της ίδιας πορείας» Και μετά από όλα αυτά αναρωτιέται κανείς γιατί οι σημερινοί πολίτες απογοητεύονται από την πολιτική και απιστούν στο ψευδεπίγραφο σύνθημα: «Τόπο στα νιάτα».

Αυτός είναι ο λόγος που όλοι μας στις επερχόμενες εκλογές έχουμε ηθικό χρέος να ψηφίσουμε ανθρώπους που δε σκαρφάλωσαν στα υψίπεδα του δημοσίου τομέα, για να διευκολυνθούν στο άλμα τους προς τη πολιτική κονίστρα, που δε στηρίχθηκαν σε «ξένες πλάτες», για να γίνουν αυτό που είναι, που δεν περιμένουν να φτάσουν στο τέλος της ενεργού ζωής, για να την εξαργυρώσουν με μια εμβάπτιση στην πολιτική κολυμβήθρα.

Αντίθετα οι άνθρωποι που θα βρουν έρεισμα στην ψήφο μας πρέπει να είναι νέοι και υγιείς ψυχοσωματικά, άφθαρτοι και ανιδιοτελείς, άοκνοι υπηρέτες της κοινωνίας και ενσυνείδητοι οραματιστές, όχι γιατί ο χρόνος τους πιέζει πλησιάζοντας στο τέλος του, αλλά γιατί ο καιρός τους το επιτρέπει αφήνοντας πολλά και μεστά χρόνια να δημιουργήσουν.

Κωνσταντίνος Μαραβέγιας
Ιατρός-Χειρουργός, Πολιτικό Στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας

Continue Reading
Advertisement
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Μαραβέγιας

Κωνσταντίνος Μαραβέγιας: Έδωσε το στίγμα του σε πολιτική συγκέντρωση στον Αλμυρό Βόλου

Το απόγευμα της Κυριακής 14 Απριλίου, ακόμη και οι δρόμοι ήταν άδειοι στον Αλμυρό Βόλου, λόγω των έντονων καιρικών φαινομένων και των συνεχόμενων βροχοπτώσεων που έπλητταν την περιοχή.

Δεν συνέβη όμως το ίδιο και στην συγκέντρωση με «άρωμα εκλογών» του πολιτικού στελέχους της Νέας Δημοκρατίας και γνωστού Βολιώτη γιατρού Κωνσταντίνου Μαραβέγια, όπου η προσέλευση του κόσμου στην αίθουσα «Αλατοστράτα» που έγινε η ομιλία του ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

Πολύ πριν τις 19:30 το απόγευμα της Κυριακής, που ήταν η επίσημη ώρα έναρξης της πολιτικής συζήτησης «Ποια πολιτική θέλουμε, Ποιους πολιτικούς θέλουμε», η αίθουσα είχε γεμίσει ασφυκτικά και χρειάστηκε μια αναδιάταξη του χώρου και πολλές έξτρα καρέκλες, προκειμένου να καθίσουν οι παρευρισκόμενοι.

Είναι η δεύτερη φορά το τελευταίο τρίμηνο, που ο Κωνσταντίνος Μαραβέγιας πραγματοποίησε συγκέντρωση και προκάλεσε το αδιαχώρητο όπως και στην πρώτη και αυτό αποδεικνύεται πως δεν είναι τυχαίο.

Σκοπός της ομιλίας του ήταν να καταστήσει γνωστή την πολιτική του προσωπικότητα και να αποκτήσει ο κόσμος πλήρη εικόνα των προθέσεων και των ιδεών του. Αυτός ο στόχος όπως φάνηκε από τις αντιδράσεις του κοινού, επετεύχθη στο 100% αφού χωρίς ίχνος φλυαρίας και με απλό καθημερινό λόγο ανθρώπου που αγωνιά για το μέλλον της πατρίδας του και όχι τη γνωστή και απρόσωπη γλώσσα των πολιτικών, κατάφερε να διεισδύσει στους παρευρισκόμενους και να ταυτιστεί μαζί τους.

“Ήρθε η ώρα οι πολιτικοί να αναλάβουν τις ευθύνες τους, να εμπνεύσουν, να ενώσουν, να δώσουν το παράδειγμα και ας γίνουν αντιδημοφιλείς… να γίνουν ιδανικοί πολίτες…” Τόνισε ο Κωνσταντίνος Μαραβέγιας και συνέχισε… “επέλεξα να μη σας πω τι δεν είμαι, αλλά τι είμαι…Γύρισα και δούλεψα στον τόπο μου, ενώ είχα και άλλες επιλογές. Δεν με ενδιαφέρει να κτίσω οπωσδήποτε πολιτική καριέρα. Καριέρα έχω. Είμαι νέος και επιθυμώ να συνεχίσω στην επιστήμη μου, αλλά και στην πολιτική… Εξάλλου ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα της γενιάς μου είναι να βελτιώσει την εκπαίδευση, την Υγεία, τη δημόσια διοίκηση… Η ζωή κατά τα χρόνια της κρίσης, με άφησε αλώβητο, ενώ άλλοι συμπολίτες μου έπεσαν στον γκρεμό της κρίσης… Δεν θα μπορούσα να μείνω απαθής… αλώβητος, χωρίς να γραντζουνιστώ… απλώνω λοιπόν τα χέρια να ανέβουν, να ξεπεράσουμε την κρίση…” .

Continue Reading
Advertisement
Advertisement

TRENDING