Connect with us

Featured

Κοινωνικό Μέρισμα: Επιδότηση Φτώχειας Κυνηγώντας Ψήφους

Είναι πλέον ολοφάνερο ότι το κοινωνικό μέρισμα δεν εξαλείφει την δυσχερή κατάσταση των νοικοκυριών σήμερα. Όπως η επιδότηση της ανεργίας ποτέ δεν εξάλειψε την ανεργία, έτσι και η επιδότηση της φτώχειας ποτέ δεν δημιούργησε εναλλακτικές προοπτικές ανάκαμψης της οικονομίας.

Φυσικά ό,τι προσφέρεται είναι ευπρόσδεκτο, αλλά δεν μπορεί να θεωρηθεί κοινωνικό μέρισμα ένα επίδομα που κατά το ήμισυ αποτελεί εισφορές από τους συνταξιούχους που είχαν παρακρατηθεί παράνομα καθώς και από την έκτακτη χρηματοδότηση της ΔΕΗ.

Προφανώς η κυβέρνηση, πανικοβλημένη από μια εκ δεξιών απειλή αυτοδυναμίας σε μελλοντική εκλογική αναμέτρηση και μια εξ ευωνύμων αυτής αύξηση της κεντροαριστερής δύναμης, προσπαθεί να αποφύγει την περαιτέρω διαρροή ψηφοφόρων και να εντυπωσιάσει με προκλητικού τύπου ελεημοσύνες και απλοχεριές.

Ο ελληνικός λαός όμως που χαίρει άκρας αξιοπρέπειας και επωμίζεται κάθε φορά την πολιτική αναλγησία, αυτή την φορά δεν θα μασήσει. Και το κοινωνικό μέρισμα και άλλα δώρα που πρόκειται να έρθουν μέχρι την ώρα της κάλπης, ως ύστατη προσπάθεια ανατροπής της υφιστάμενης κατάστασης, δεν θα καταφέρνουν να τον ξεγελάσουν.

Η μέση ελληνική οικογένεια σήμερα πασχίζει από έναν ή και τους δύο συζύγους άνεργους ή υποαπασχολούμενους και από δυσβάσταχτους φόρους. Αυτή η κατάσταση αλλάζει με αύξηση των νέων θέσεων εργασίας, ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και της καινοτομίας αφού προσελκυστούν τα απαραίτητα κεφάλαια για επενδύσεις και μειωθεί η φορολογία.
Σε ένα πολιτικό στίβο όμως, που φαίνεται ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να σώσει ό,τι της απέμεινε, οι όποιες απεγνωσμένες προσπάθειες να κερδηθεί η εμπιστοσύνη από τον πολίτη είναι σίγουρο ότι θα ναυαγήσουν. Για να κερδίσεις έναν άνθρωπο χρειάζεσαι αγώνα και θυσίες. Για να κερδίσεις την εμπιστοσύνη του πολίτη χρειάζεσαι ειλικρίνεια και όχι υποτίμηση της νοημοσύνης του.

Μπορεί άραγε η χώρα μας να διακυβερνηθεί από νέους ανθρώπους που τουλάχιστον θα έχουν αποδείξει το έργο τους και θα διαθέτουν στοιχειώδης σεβασμό στον Έλληνα πολίτη; Που δεν θα βαφτίζουν την εξαπάτηση κοινωνικό μέρισμα και δεν θα ανοίγουν θέσεις εργασίας μόνο και μόνο για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των πολιτών ώστε να κερδίσουν την ψήφο τους;

Η απάντηση είναι ναι. Μόνο αν το πιστέψουμε μπορεί η χώρα να βγει από την κρίση που περνάει. Γιατί ένα μέρος από την κρίση έγκειται και στην εμπιστοσύνη πολίτη με πολιτικό. Εάν γεφυρωθεί το χάσμα αυτό, τότε θα υπάρξουν και άνθρωποι σε θέσεις ευθύνης που θα διαισθάνονται περισσότερο την ευθύνη που τους αναλογεί.

Γράφει ο Δρ. Δημήτρης Τριαντακωνσταντής
Διδάκτωρ Γεωπόνος – Ερευνητής ΕΛΓΟ – ΔΗΜΗΤΡΑ

Continue Reading
Advertisement
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Featured

«Γρανάδα» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

του Γιάννη Καλαβριανού

Εταιρεία Θεάτρου SFORARIS

«Ήμουν σίγουρος πως κάποια στιγμή θα σε συναντούσα.
Και πως θα μας κοβόταν και των δυο η ανάσα».

Μια σημαντική στιγμή στο χώρο της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας και από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της περσινής χρονιάς, μεταφέρεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Με αφορμή την ιστορία μιας ξαφνικής απώλειας, η Γρανάδα μιλά για τη διαχείριση της ζωής. Για τις συμπτώσεις που μας δένουν για πάντα, τις τροχιές των άστρων, τα γεγονότα που κανονικά δεν θα έπρεπε να συμβούν και τους ανθρώπους που θέλουν να προχωρήσουν, επουλώνοντας τις πληγές τους.
Για τη ζωή που ορίζεται δυστυχώς από το χρόνο και ευτυχώς από την αγάπη.

Έγραψαν για την παράσταση:

Το νέο απόκτημα της ελληνικής δραματουργίας, σ’ ένα βαθιά συγκινητικό ανέβασμα. (Στέλλα Χαραμή, tospirto.net)

Υπάρχει συγκίνηση στο κείμενο του Καλαβριανού, στις ερμηνείες των ηθοποιών και στον κόσμο των θεατών. Συνομιλεί με νεότερα έργα της βρετανικής δραματουργίας (ας πούμε τους «Αστερισμούς» του Πέιν), συναντά όμως και όψεις της σύγχρονης δικής μας οξυμένης ευαισθησίας. Από την αρχή κιόλας είχαμε διαπιστώσει πως πρόκειται για μια πολύ διακριτή περίπτωση συγγραφέα. Είχαμε αφήσει φαίνεται κατά μέρος πως πρόκειται και για έναν εξίσου σημαντικό ποιητή μας. (Γρηγόρης Ιωαννίδης, Εφημερίδα των Συντακτών)

Ένα έργο για την ίδια τη ζωή. Χειρίζεται με ανάλαφρο και καθόλου μελοδραματικό τρόπο τα επώδυνα θέματά του, ισορροπώντας το δραματικό κλίμα με συχνές κωμικές ανάσες. Η παράσταση αναπνέει από τις φρέσκες, ανεπιτήδευτες ερμηνείες των έξι ηθοποιών.(Τώνια Καράογλου, Αθηνόραμα)

Η «Γρανάδα» δεν γίνεται να μην σε αγγίξει με την υποδόρια δύναμή της και με τις πολλές και καλές ερμηνείες των συντελεστές της.(Γιώργος Μητρόπουλος, euronews.gr)

«Γρανάδα» ένα πολύτιμο κείμενο της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας, πρόσφορο για πολλαπλές αναλύσεις. (Δημήτρης Τσατσούλης, Ημεροδρόμος)

Μια έξυπνη και συγκινητική παράσταση, μια ανησυχία εσωτερική για ένα ζήτημα καθολικής –θέλοντας και μη– αποδοχής. (Σάκης Ιωαννίδης, Καθημερινή)

Δε γνωρίζω αν σας έχει τύχει ποτέ, να τελειώσει μια παράσταση, και να συνεχίζετε να παραμένετε καρφωμένοι στις θέσεις σας ελπίζοντας πως απλά έγινε ένα διάλειμμα, και πως σε δέκα λεπτά, αυτή θα συνεχιστεί και εσείς θα συνεχίσετε να είστε βυθισμένοι στον κόσμο της. Αυτήν την σπάνια αίσθηση, ένοιωσα εγώ όταν τελείωσε η “Γρανάδα” του Γιάννη Καλαβριανού στο Από Μηχανής Θέατρο.
(Κώστας Ζήσης, all4fun)

Τι υπέροχο πράγμα τις λίγες φορές που θα πας στο θέατρο μέσα στην σεζόν να πετυχαίνεις καλές παραστάσεις! (Κωστής Μπίτσιος, critics-point)

Οι σπουδαίοι ηθοποιοί μπορούν, με απίστευτη άνεση και, εν προκειμένω, μόνο με μια ατάκα, να αλλάξουν συναισθηματική κατάσταση. (Γιώτα Δημητριάδη, AthensVoice)

Σ’ ένα εξαιρετικής ποιότητας, μεστό, ποιητικό και συγκινητικό κείμενο, ο Καλαβριανός θέτει ερωτήματα για όλα τα «ανοιχτά θέματα» που έχει ο καθένας με τη ζωή του, με όπλο ένα δυναμικό καστ ηθοποιών. (Βλάσης Κωστούρος, elculture.gr)
Μια παράσταση ανθρώπινη, ευαίσθητη, συγκινητική, από τις ωραίες στιγμές της τρέχουσας θεατρικής σεζόν. (Νίκος Ρουμπής, monopoli.gr)

Ένα σύγχρονο έργο νεοελληνικού ρεπερτορίου, που δίνει την ελπίδα πως τίποτα δεν τελείωσε. Ούτε στο θέατρο, ούτε στη ζωή. (Μαντώ Χατζή, maxmag.gr)

Συντελεστές της παράστασης

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
Σκηνικά: Ευαγγελία Θεριανού
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου
Μουσική: Άγγελος Τριανταφύλλου
Βίντεο: Πάτροκλος Σκαφίδας
Επιμέλεια κίνησης: Αλεξία Μπεζίκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Αναστασία Μποζοπούλου
Βοηθός ενδυματολόγου: Ιφιγένεια Νταουντάκη
Ιστορικός σύμβουλος: Ελένη Δρίβα
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Διαμαντής Αδαμαντίδης
Γιώργος Γλάστρας
Φιλαρέτη Κομνηνού
Αλεξία Μπεζίκη
Στέφη Πουλοπούλου

Έφη Σταμούλη
Σε video, στο ρόλο της Ιωάννας της Τρελής: Λυδία Φωτοπούλου

Continue Reading

Featured

Ο Γιώργος Νταλάρας στο Ηρώδειο

Ωδείο Ηρώδου Αττικού

Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2018

Ο Γιώργος Νταλάρας με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Σμύρνης
Διεύθυνση: Hakan Sensoy

Σμύρνη–Νέα Σμύρνη Γέφυρες Πολιτισμού

Στα πλαίσια της πολιτιστικής συνεργασίας μεταξύ των Δήμων Σμύρνης και Νέας Σμύρνης, ο Γιώργος Νταλάρας με την Κρατική Ορχήστρα Σμύρνης επαναλαμβάνει στην Αθήνα την μοναδική συναυλία που έδωσε στο Μέγαρο Πολιτισμού Ahmed Adnan Saygun, στη Σμύρνη. Συμμετέχει η Ασπασία Στρατηγού. Οι Έλληνες σολίστες που συμμετέχουν είναι: Γιώργος Παπαχριστούδης-πιάνο, Γιώργος Μάτσικας και Κωνσταντίνος Γεδίκης-μπουζούκι, Αλέξανδρος Αρκαδόπουλος-πνευστά και Ανδρέας Κατσιγιάννης-σαντούρι. Oι ενορχηστρώσεις είναι του Κώστα Γανωσέλη, στενού συνεργάτη του Γιώργου Νταλάρα στις συναντήσεις του με τις μεγάλες ορχήστρες. Η συναυλία περιλαμβά-νει επιλογή τραγουδιών Ελλήνων συνθετών και μπαλάντες της Μεσογείου, παραδοσιακά τραγούδια καθώς και ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα με τραγούδια από την Μικρά Ασία του Απόστολου Καλδάρα.

Σχεδιασμός ήχου-ηχοληψία: Βαγγέλης Κουλούρης, Αντώνης Ζαχόπουλος Φωτισμοί: Γιάννης Μανιατάκος

Διοργάνωση: Πολιτιστικός και Αθλητικός Οργανισμός Δήμου Νέας Σμύρνης. 

Επιλογή εκδήλωσης

Σαβ, 2

Continue Reading

Featured

«H Παναγία των Παρισίων» στο Θέατρο Παλλάς

Η Παναγία των Παρισίων

Κάθε Σάββατο 11:30 & 15:00 και Κυριακή 11:30 & 15:00
Tις καθημερινές παραστάσεις για τα σχολεία όλων των βαθμίδων
Πληροφορίες
 και Κρατήσεις Θέσεων  2118005141

Kουασιμόδος ο Δημήτρης Πιατάς
Εσμεράλδα η Νάντια Κοντογεώργη

Ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, «Η Παναγία των Παρισίων» του Βίκτωρος Ουγκώ, παρουσιάζεται τη φετινή θεατρική περίοδο 2018-19 στο Θέατρο Παλλάς.

Μία υπερπαραγωγή που συνεχίζει την περυσινή μεγάλη επιτυχία του Δον Κιχώτη την οποία παρακολούθησαν πάνω από 100 χιλιάδες θεατές. Η ίδια δημιουργική ομάδα του Δον Κιχώτη συνεργάζεται στην «Παναγία των Παρισίων» και αποτελεί εγγύηση για μια άρτια παράσταση προσιτή σε όλη την οικογένεια. «Η Παναγία των Παρισίων» ανεβαίνει σε σκηνοθεσία της Σοφίας Σπυράτου, η οποία τα τελευταία χρόνια μας έχει χαρίσει εξαιρετικές παιδικές παραστάσεις που έχουν αποθεωθεί από μικρούς και μεγάλους θεατές, όπως: «Δον Κιχώτης», «Θησέας και Αριάδνη στο νησί των ταύρων» «Ο Ιάσονας και το χρυσόμαλλο δέρας» κ.ά. Τη διασκευή του κλασικού κειμένου έχει αναλάβει ο διακεκριμένος ποιητής Στρατής Πασχάλης, την πρωτότυπη μουσική ο καταξιωμένος Νίκος Κυπουργός, τους υπέροχους φωτισμούς ο Λευτέρης Παυλόπουλος και τα εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια ο Μανόλης Παντελιδάκης.

Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμηνεύουν οι Δημήτρης Πιατάς (Κουασιμόδος), Νάντια Κοντογεώργη (Εσμεράλδα), Θοδωρής Κατσαφάδος(Φρολό), Γιώργος Συμεωνίδης (Γκρεγκουάρ), Δημήτρης Γκοτσόπουλος (Φοίβος), Κωστας Μαγκλάρας (Βασιλιάς των Τσιγγάνων), Αλέξανδρος Ψυχράμης (Λουδοβίκος ΙΑ’) και οι λυρικοί τραγουδιστές Μάριος Πετκίδης, Ιωάννης Κοντέλλης (Δύο Γρύπες). Μαζί τους ένας μεγάλος θίασος ηθοποιών, χορευτών, ακροβατών και τραγουδιστών.

Μια παράσταση για όλη την οικογένεια βασισμένη στο διαχρονικό μυθιστόρημα του Βίκτωρος Ουγκώ, “Η Παναγία των Παρισίων” είναι ένα έργο για τη διαφορετικότητα και τις κοινωνικές διακρίσεις, για τον αγνό, ανιδιοτελή έρωτα που φτάνει ως την απόλυτη προσφορά και αγάπη, για τον αυταρχισμό και τις αυθαιρεσίες της εξουσίας που συνθλίβουν ή χειραγωγούν ύπουλα τον απλό άνθρωπο. Ένα λογοτεχνικό αριστούργημα που θα μας ταξιδέψει στις ιστορίες του αγαθού Κουασιμόδου και της πανέμορφης Εσμεράλδας, γεμάτες από συγκίνηση, μαγεία, χιούμορ, παραμύθι, ιστορία, τραγούδια, δάκρυ και χαρά. Με σεβασμό στην ουσία και το ύφος του μυθιστορήματος, που προσαρμόζεται όμως στις σημερινές γλωσσικές και αισθητικές αντιλήψεις και συνθήκες, ώστε τα παιδιά κάθε ηλικίας να το παρακολουθούν με χαρά και ενδιαφέρον, αλλά και να αντλούν χρήσιμα ηθικά διδάγματα, ευεργετικά για τις ψυχές τους.

Από 3 Νοεμβρίου στο Θέατρο Παλλάς μικροί και μεγάλοι θα ψυχαγωγηθούν και θα χειροκροτήσουν ένα ακόμη θεατρικό διαμάντι! 

Continue Reading

Featured

«Ένα Παιδί Μετράει Τ’ Άστρα» στο Ακροπόλ

Θεατρική Διασκευή Από το Ομώνυμο Μυθιστόρημα

Το αριστούργημα του Μενέλαου Λουντέμη που έχει συγκινήσει όλους τους Έλληνες ανεβαίνει από τις 29 Σεπτεμβρίου στο ιστορικό θέατρο Ακροπόλ.

Ένα έργο ύμνος για το σχολείο, το βιβλίο και το δάσκαλο!

Το εμβληματικό αυτό έργο αποτελεί την ηθογραφία μιας άλλης εποχής, τόσο κοντινής και μακρινής ταυτόχρονα. Η ελληνική μας επαρχία και οι άνθρωποί της, τα παιδικά όνειρα και τα πρώτα αθώα ερωτικά σκιρτήματα, ο αγώνας για μια επιβίωση διαφορετική από τη συνηθισμένη, αποτελούν τα στοιχεία εκείνα που μιλούν κατευθείαν στην καρδιά του θεατή.

Ένα ορφανό, χαρισματικό αγόρι, ο Μέλιος, διψάει για μόρφωση. Η λαχτάρα του για μάθηση του δίνει ώθηση και φτερά. Φως, στήριγμα και οδηγός, ο Δάσκαλός του ο καλός, τον βοηθάει να φύγει απ’ το χωριό και να πάει στην πόλη να μορφωθεί. Αγωνίζεται να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο, ζει μια μεγάλη περιπέτεια και παίρνει δύναμη από τα γράμματα. Τα γράμματα που αγαπά και ζει μόνο γι’ αυτά!

Ένας πολυάριθμος θίασος πλαισιωμένος από εξαιρετικούς συντελεστές καθώς και οι εξαίσιες μουσικές του συνθέτη Θωμά Καραχάλιου απογειώνουν την ψυχή και τη σκέψη των θεατών.

Η σκηνοθεσία της δασκάλας Ειρήνης Ιακώβου κάνει το έργο απλό, βαθύ και κατανοητό για όλα τα παιδιά. Προσφέρει μια θεαματική μεταφορά του λογοτεχνικού κειμένου στη σκηνή.

Ένα θεατρικό ουσιώδες, φροντισμένο από κάθε άποψη τέχνης. Ένα εκπαιδευτικό διαμάντι που υπενθυμίζει την σημασία των ηθικών αξιών!

Σκηνοθετικό σημείωμα:

«Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα»

Ο Μενέλαος Λουντέμης ανήκει στους Έλληνες λογοτέχνες του μεσοπολέμου που στράφηκαν προς τον κοινωνικό ρεαλισμό, με έντονη βιωματική γραφή, και συμβολικά στοιχεία. Το βλέμμα του είναι στραμμένο στο παιδί και στο δράμα του: εσωτερικό, ψυχολογικό και κοινωνικό.

Το παιδί ως θεατής θα νιώσει πώς είναι να πιστεύει σε κάτι που αξίζει με πάθος και να το επιδιώκει με κάθε κόστος. Θα αντιληφθεί πόσο αξίζει να τολμά και να αγωνίζεται για τα πνευματικά αγαθά.

Στόχος της θεατρικής αυτής δραματουργίας είναι να αισθανθούν τα παιδιά την ανάγκη να ταυτιστούν με τον αδαμάντινο χαρακτήρα του Μέλιου!

Η παράσταση βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Μενέλαου Λουντέμη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. 

Continue Reading

Featured

«Παλιοί καιροί» στο Θέατρο Τέχνης

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν – ΥΠΟΓΕΙΟ

Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα

Από 29.11.2018 έως 10.2.2019

Παραστάσεις: Τετάρτη 20:00, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21:15, Κυριακή 20:00

Λίγα λόγια για την παράσταση

Το πιο αινιγματικό, πολυσήμαντο -και γι αυτό ίσως και το πιο συναρπαστικό- έργο του Χάρολντ Πίντερ Παλιοί καιροί ανεβάζει ο Γιάννης Χουβαρδάς στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, στην πρώτη συνεργασία του ως σκηνοθέτη με το θέατρο που ίδρυσε ο Κάρολος Κουν, έχοντας κοντά του τους σταθερούς συνεργάτες του, με τους οποίους έχει συνυπογράψει σημαντικές παραστάσεις τα τελευταία χρόνια, αλλά και άλλους με τους οποίους επανενώνεται μετά από καιρό.

Ο σκηνοθέτης σημειώνει: «Μόνη μου φιλοδοξία για την συγκεκριμένη παράσταση είναι να καθοδηγήσω τους συνεργάτες μου με τέτοια διακριτική ακρίβεια, ώστε το αριστούργημα του Πίντερ να εμφανιστεί σταδιακά από μόνο του σε όλη του την πολυπλοκότητα, όπως μια φωτογραφία που ξεκινάει να αχνοφαίνεται μέσα στο υγρό διάλυμα, στη συνέχεια παίρνει ολοκάθαρη μορφή μπροστά στα μάτια μας, και παρόλα αυτά παρουσιάζεται ακόμα πιο μυστηριώδης από πριν».

Αλλά τι είναι στ’ αλήθεια οι Παλιοί καιροί;

Αρχή.

Μια αγροικία που έχει μετατραπεί σε σπίτι.Φθινόπωρο. Νύχτα. Χαμηλό φως. Διακρίνονται τρεις φιγούρες.Ο Ντίλι χωμένος βαθιά στην πολυθρόνα, ακίνητος. Η Κέιτ κουλουριασμένη σ’ έναν καναπέ, ακίνητη. Η Άννα στέκεται στο παράθυρο, κοιτάζει έξω.

Παλιοί καιροί. Ή μήπως νέοι; Τότε ή μήπως τώρα; Ένας άνδρας καί δύο γυναίκες ή μήπως ένας άνδρας και μία γυναίκα, η ίδια, η τότε και η τώρα, αυτή και εκείνη; Ένα ζευγάρι και μία φίλη από τα παλιά ή ένα γυναικείο ζευγάρι και ο παρείσακτος άνδρας; Δύο ζωντανοί και μία νεκρή, δύο ζωντανές και ένας νεκρός ή όλοι νεκροί; Γεγονότα που έχουν συμβεί και ανακαλούνται στη μνήμη ή που δεν έχουν συμβεί ποτέ, αλλά καθώς ανακαλούνται στη μνήμη γίνονται πραγματικότητα;

Λευκό που πονάει.Πάγος. Διαφάνεια. Συμμετρία. Σιωπή. Μοναξιά. Αγώνας κυριαρχίας και κτήσης. Αποπλανήσεις, παραπλανήσεις. Κλοπές. Απάτες. Παγίδες. Η γλώσσα που κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει. Γρίφοι. Τριγμοί στο πάτωμα. Όνειρα στα όρια του εφιάλτη, παράξενα ελκυστικά όμως.Το άγνωστο και η σκοτεινή του γοητεία. Μαγνητικός ερωτισμός τερατώδους ψυχραιμίας. Αστεία για να περάσει η ώρα που δεν περνάει ούτε με αστεία. Mind control. Ένα (θανάσιμα επικίνδυνο) παιχνίδι για δύο: κατανοητό. Αλλά για τρεις; Ποιος είναι με ποιον; Ποιος χειραγωγεί ποιον; Ποιος θα πάρει για λάφυρο ποιον; Τεράστια, ανεξέλεγκτα συναισθήματα που ξεπηδάνε από πολύ βαθιά, μόλις φτάνουν στην επιφάνεια γίνονται δολοφονικά ακονισμένες λέξεις και σφάζουν με το βαμβάκι. Και ύστερα το χαμόγελο. Η πιο φριχτή μορφή βίας, η παθητική. Η φύση της μνήμης. Μας πάει πίσω σε πράγματα που έχουν πράγματι συμβεί στο παρελθόν ή δημιουργεί μια επίπλαστη, ανύπαρκτη πραγματικότητα από ψήγματα αλήθειας, φόβων και ανεκπλήρωτων επιθυμιών; Και, πάνω απ’ όλα, ο τρόμος μήπως βρεθούμε στην λάθος πλευρά της ιστορίας. Ή μήπως της Ιστορίας;

Παρατεταμένη σιωπή.
Τα φώτα ανάβουν απότομα και εκτυφλωτικά.
Ο Ντίλι στην πολυθρόνα.
Η Άννα ξαπλωμένη στον καναπέ.
Η Κέιτ κάθεται στον καναπέ.

Τέλος.

ΥΓ. Προσωπική εξομολόγηση. Ο Γιάννης Χουβαρδάς αισθάνεται ιδιαίτερη συγκίνηση που θα ξαναβρεθεί ως σκηνοθέτης στο ίδιο θέατρο που ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία πριν από σαράντα δύο χρόνια ως ηθοποιός, και μάλιστα ανεβάζοντας για πρώτη φορά Πίντερ στον ίδιο χώρο που οι Παλιοί καιροί πρωτοανέβηκαν στην Ελλάδα. Και εξαιρετική χαρά που θα ξανασυναντηθεί με τρεις από τους πιο ενδιαφέροντες ηθοποιούς της γενιάς τους, και πολύ αγαπημένους του.

Continue Reading

Featured

«Οι δούλες» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

Ο Τσέζαρις Γκραουζίνις σκηνοθετεί τις Δούλες του Ζενέ, επιλέγοντας για τους ρόλους τρεις άνδρες ηθοποιούς. Τρεις άνδρες παίζουν τρεις γυναίκες θανάσιμα δεμένες μεταξύ τους. Ο ναρκισσισμός, η ζήλεια και η απεγνωσμένη αναζήτηση του έρωτα τις συνδέουν ακατάλυτα.

Τρεις έμπειροι ηθοποιοί-δούλοι του κοινού παίζουν τις Δούλες σε μια προσπάθεια να ικανοποιήσουν την επιθυμία της μεσαίας τάξης για μελό: να το βλέπει, να το βιώνει, να το απολαμβάνει… Μια μεταφορά για την τέλεια υποδούλωση. Δούλες δέσμιες της ζήλειας και των φαντασιώσεών τους, ηθοποιοί φυλακισμένοι στους ρόλους τους και δέσμιοι της προσδοκίας του κοινού, άντρες φυλακισμένοι στα γυναικεία τους ρούχα και ψιμύθια. Οι θεατές γίνονται αυτόπτες μάρτυρες του θανάτου του θεάτρου. Το νόημα χάνεται. Η εξέγερση είναι αδύνατη.

Μετάφραση: Έλσα Ανδριανού
Σκηνοθεσία: Τσέζαρις Γκραουζίνις
Σκηνικά-Κοστούμια: Κέννυ Μακλέλαν
Μουσική επιμέλεια: Μαρτύνας Μπιαλομπζέσκις
Επιμέλεια κίνησης: Έντυ Λάμε
Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέκος Γιάνναρος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ηρώ Λιβιεράτου

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Δημήτρης Ήμελλος
Κώστας Μπερικόπουλος
Αργύρης Ξάφης

Continue Reading
Advertisement
Advertisement

TRENDING