Connect with us

Ψυχαγωγία

75 Χρόνια Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν – πρόγραμμα παραστάσεων 2017-2018



Δὲ θέλω τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ μιλήσω ἁπλά,
νὰ μοῦ δοθεῖ ἐτούτη ἡ χάρη.
Γ. Σεφέρης

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

ΕΠΑΝΑΛΗΨΕΙΣ
Επιτυχημένες παραστάσεις της περιόδου 2016-17, σε επανάληψη.

-“RELAX MINOTIS” Βασίλη Παπαβασιλείου- σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου
(6 Οκτωβρίου-12 Νοεμβρίου 2017, ΦΡΥΝΙΧΟΥ)

Ο …MINOTIS και ο νεαρός συμβολαιογράφος του, μετά την επιτυχία της περσινής χρονιάς, ξανασυναντιούνται στη σκηνή της Φρυνίχου για λίγες μόνο παραστάσεις.

Κωμικό χρονικό μιας καθόδου στον (νεοελληνικό) Άδη ή, αν προτιμάτε, μια εκτόξευση στο (νεοελληνικό πάντα) Υπερπέραν. Ένας ηθοποιός, μεγάλος όχι μόνον σε αξία αλλά και σε ηλικία, υπαγορεύει τη διαθήκη του σε έναν βοηθό συμβολαιογράφου. Μέσα σε μιαν ατμόσφαιρα εξορκισμού του επικείμενου (ή μήπως συντελεσθέντος;) τέλους εμφανίζονται ως συνομιλητές του ηθοποιού, ενεργά φαντάσματα και όχι τυπικές φυσικές παρουσίες, ένας μεγάλος πολιτικός και ένας μεγάλος ποιητής. Είναι ο «άλλος κόσμος», «η συντροφιά των μεγάλων σε μια χώρα μικρή», επειδή, τελικά, όπως λέει ο ήρωας, «όμοιος ομοίω αεί πελάζει και κατ΄ άλλους βελάζει…».

Κείμενο-σκηνοθεσία: Βασίλης Παπαβασιλείου
Σκηνογραφία : Κώστας- Ηρακλής Γεωργίου
Φωτισμοί : Ελευθερία Ντεκώ
Καλλιτεχνική συνεργάτις – Εκτέλεση παραγωγής : Νικολέτα Φιλόσογλου
Παίζουν: Βασίλης Παπαβασιλείου, Γιάννος Περλέγκας

ΜΟΝΟ ΓΙΑ 18 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ : Παρασκευή-Σάββατο 9.15μμ, Κυριακή 8μμ

-“ΛΕΣΧΗ”( ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ Ι) Στρατή Τσίρκα -σκηνοθεσία Έφης Θεοδώρου (11 Οκτωβρίου-1 Νοεμβρίου 2017, ΥΠΟΓΕΙΟ)

Το πρώτο μέρος της τριλογίας του Τσίρκα, εγκαινίασε πέρυσι με μεγάλη επιτυχία τη συνεργασία ανάμεσα στο ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ και το ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ. Προτού παρουσιαστούν τα άλλα δύο μέρη της τριλογίας, η ΛΕΣΧΗ επανέρχεται στη σκηνή του ΥΠΟΓΕΙΟΥ για λίγες μόνο παραστάσεις.

Στη «Λέσχη», στον πρώτο τόμο της τριλογίας, η δράση τοποθετείται στα Ιεροσόλυμα το καλοκαίρι του 1942, την κρίσιμη εκείνη στιγμή που τα χιτλερικά στρατεύματα προελαύνουν στη Μέση Ανατολή και η έκβαση του πολέμου φαίνεται να γέρνει υπέρ του Άξονα. Σε μια κάπως ιδιόμορφη πανσιόν της πόλης συνωστίζονται άνθρωποι όλων των φυλών και των θρησκειών, «ναυάγια της καταιγίδας που σαρώνει τον κόσμο», που ζουν τα δικά τους προβλήματα και πάθη. Έρωτας και πολιτική, πόλεμος και διανόηση συμπλέκονται στη «Λέσχη» αλλά πάνω από όλα κυριαρχεί το θέμα της μοναξιάς.
Δέκα ηθοποιοί συγκροτούν ένα είδος αφηγηματικής κοινότητας, που όχι μόνο μοιράζεται τους ρόλους του πολυπρόσωπου αυτού μυθιστορήματος, αλλά και αφηγείται την περιπέτεια της συγγραφής του και την αγωνία του συγγραφέα, καθώς ενσωματώνονται αποσπάσματα από την αλληλογραφία του Τσίρκα και από «Τα Ημερολόγια της Τριλογίας».
Δραματουργία- Σκηνοθεσία: Έφη Θεοδώρου
Σκηνικά- Κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου
Μουσική: Νίκος Πλάτανος
Κίνηση: Ερμής Μαλκότσης
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Συνεργάτις δραματουργός: Παναγιώτα Κωνσταντινάκου
Βοηθός σκηνοθέτη: Παρασκευή Λυπημένου

Παίζουν: Θανάσης Βλαβιανός, Παντελής Δεντάκης, Θανάσης Δήμου, Γιώργος Κριθάρας, Κατερίνα Λυπηρίδου, Γιώτα Μηλίτση, Ηλέκτρα Νικολούζου, Δημήτρης Πασσάς, Ερατώ Πίσση, Μάνος Στεφανάκης

ΜΟΝΟ ΓΙΑ 15 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ: Τετάρτη 8μμ, Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο 8.30μμ, Κυριακή 7μμ
(Σάββατο 21/10 στις 7.00 μ.μ, Κυριακή 22/10 δεν έχει παράσταση)

-“ Η ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΜΕ ΤΗ ΝΟΤΙΑ ΚΟΡΕΑ (ΙΙ)” , Ζοέλ Πομμερά σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη (16 Νοεμβρίου 2017- 21 Ιανουαρίου 2018, ΥΠΟΓΕΙΟ)

Ο Νίκος Μαστοράκης ανεβάζει με την ανανεωμένη ομάδα ηθοποιών της περσινής επιτυχίας του Υπογείου αλλά και με πρόσθετες ιστορίες που δεν είχαν ενταχθεί στην πρώτη παρουσίαση, το σύγχρονο σπονδυλωτό έργο του Joël Pommerat: «La réunification des deux Corées» (Théâtre Odéon 2013) .

Μικρές ιστορίες-εικόνες που μιλούν με μελαγχολία, σκληρότητα, μεταφυσική διάθεση αλλά και πολύ χιούμορ για το αδιέξοδο της αγάπης. Της αγάπης που δεν καταφέρνει να επανενώσει ποτέ πραγματικά «τη Βόρεια με τη Νότια Κορέα». Της αγάπης που είναι αλληλένδετη με την απώλεια. Εραστές, σύζυγοι, οικογένειες, φίλοι… Ακόμα και όταν καταφέρνουν ν΄ αγαπηθούν, συνειδητοποιούν ότι «η αγάπη δε φτάνει ». Ίσως γιατί: «η αγάπη δεν υπάρχει. Η αγάπη είναι μια επινόηση. Ένα παιχνίδι του μυαλού. Η αγάπη είναι ένα είδος αρρώστιας που μας κάνει να κάνουμε πράγματα τρελά, επικίνδυνα…»

Μετάφραση: Μαριάννα Κάλμπαρη
Σκηνοθεσία -Σκηνογραφία – Μουσική επιμέλεια: Νίκος Μαστοράκης
Επιμέλεια σκηνικού: Αλέξανδρος Λαγόπουλος
Κοστούμια: Κλερ Μπρέσγουελ
Επιμέλεια Κίνησης: Βάλια Παπαχρήστου
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου

Παίζουν: Γεράσιμος Γεννατάς, Κλέων Γρηγοριάδης, Ιωάννα Μαυρέα, Λουκία Μιχαλοπούλου, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Ρούλα Τζήμου, Θάνος Τοκάκης

Με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας

Παραστάσεις: Τετάρτη 8μμ, Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο 9.15μμ, Κυριακή 8μμ

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Η πρώτη συνεργασία των δύο ιστορικότερων θεάτρων της Αθήνας συνεχίζεται
με την ολοκληρωμένη σκηνική μεταφορά και παρουσίαση της τριλογίας του
Στρατή Τσίρκα «Ακυβέρνητες Πολιτείες» στο Θέατρο Τέχνης από μια ενιαία
ομάδα ηθοποιών.

Μετά την επανάληψη της επιτυχημένης ΛΕΣΧΗΣ (ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ Ι) ακολουθούν:

-«ΑΡΙΑΓΝΗ» (ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΙΙ) Στρατή Τσίρκα-σκηνοθεσία Γιάννης Λεοντάρη (15 Νοεμβρίου 2017- 14 Ιανουαρίου 2018, ΦΡΥΝΙΧΟΥ)

Το δεύτερο μέρος της τριλογίας μέσα από τη ματιά του Γιάννη Λεοντάρη παρουσιάζεται με τη δομή performance, με οδηγό έναν κονφερανσιέ. Τα πρόσωπα της «Αριάγνης» ως ιεροί νεκροί, φέρουν επάνω τους την Ιστορία αλλά και την ποιητικότητα του σώματος που πάσχει και αντιφάσκει με τον εαυτό του. Έτσι κι αλλιώς η θεατρική πράξη συνομιλεί με την ιερότητα αυτού που πια δεν ζει. Πολύ περισσότερο αυτό το κάνει η Ιστορία.
Η “Αριάγνη” αναφέρεται στην Ιστορία αλλά ταυτόχρονα στο ανθρώπινο σώμα. Ο Ζαν Ζενέ θα ήθελε τη θεατρική σκηνή δίπλα ή και μέσα στα νεκροταφεία. Κείμενα του Ζενέ και άλλα εμβόλιμα αποσπάσματα, δάνεια ή πρωτότυπα, ενσωματώνονται στη διασκευή του κειμένου του Τσίρκα διαμορφώνοντας το κείμενο της παράστασης. Σε πρώτο πλάνο, τα διλήμματα που βιώνουν τα πρόσωπα του έργου στην ψυχή και το σώμα τους: πολιτική δράση ή καλλιτεχνική δημιουργία; ακτιβισμός ή έκφραση; έρωτας ή αυτοθυσία; Στην παράσταση της «Αριάγνης», ο στόχος δεν είναι να επιβεβαιώσουν μέσα τους οι θεατές αυτό που ήδη γνωρίζουν ή διαισθάνονται, ότι δηλαδή η μοίρα της μεταπολεμικής Ελλάδας παίχτηκε στα ζάρια, στα σαλόνια και στις κρεβατοκάμαρες ενώ ένα μεγάλο μέρος του ενεργού πληθυσμού της χώρας πέθαινε προδομένο στα βουνά και στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Αυτά είναι γνωστά. Το ζητούμενο της παράστασης είναι η διάψευση των βεβαιοτήτων και η ταραχή για όσα τώρα μας συμβαίνουν. Δηλαδή, ένα ανησυχητικό σκηνικό συμβάν.
Διασκευή-Σκηνοθεσία-Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Λεοντάρης
Σκηνικά-Κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου
Επιμέλεια κίνησης: Νικολέτα Ξεναρίου
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός σκηνοθέτης: Μαριλένα Κατρανίδου

Παίζουν: Θανάσης Βλαβιανός, Παντελής Δεντάκης, Θανάσης Δήμου, Γιώργος Κριθάρας, Κατερίνα Λυπηρίδου, Γιώτα Μηλίτση, Ηλέκτρα Νικολούζου, Δημήτρης Πασσάς, Ερατώ Πίσση, Μάνος Στεφανάκης

Παραστάσεις: Τετάρτη 7.30μμ, Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή 8.30μμ

-«ΝΥΧΤΕΡΙΔΑ» (ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΙΙΙ), Στρατή Τσίρκα-σκηνοθεσία Άρη Τρουπάκη (31 Ιανουαρίου- 4 Μαρτίου 2018, ΦΡΥΝΙΧΟΥ)
«στα σκοτεινά περπατάμε..»

Η Νυχτερίδα, το τρίτο μέρος της Τριλογίας του Στρατή Τσίρκα, εκτυλίσσεται στη δίνη των γεγονότων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, καλύπτοντας την περίοδο που σημαδεύεται από την εξέγερση του ελληνικού στρατού στη Μέση Ανατολή, τη βίαιη καταστολή του κινήματος του Ναυτικού τον Απρίλη του ‘44, για να καταλήξει στα γεγονότα της Συμφωνίας του Λιβάνου.
Η ιδιοφυής πολυφωνική αφήγηση, μέσα από την οποία εξιστορεί τα γεγονότα
ο συγγραφέας, συνιστά υλικό πολύτιμο για τη θεατρική μεταποίηση μιας
πολυεπίπεδης αμιγώς «ελληνικής» ιστορίας, όπου ο έρωτας και τα μικρά
ανθρώπινα πάθη αποτελούν το επίκεντρο, περιβαλλόμενα από μεγάλες ιδέες,
πολιτικές φιλοδοξίες, ατελείωτες μηχανορραφίες και κινούμενα από οράματα,
δύναμη ψυχής και ανθρωπιά.

Διασκευή- Δραματουργική επεξεργασία: Έλσα Ανδριανού
Σκηνοθεσία: Άρης Τρουπάκης
Σκηνικά- κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρία Σαββίδου

Παίζουν: Θανάσης Βλαβιανός, Παντελής Δεντάκης, Θανάσης Δήμου, Γιώργος Κριθάρας,
Κατερίνα Λυπηρίδου, Γιώτα Μηλίτση, Ηλέκτρα Νικολούζου, Δημήτρης Πασσάς,
Ερατώ Πίσση, Μάνος Στεφανάκης

Παραστάσεις: Τετάρτη 7.30 μμ, Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο, Κυριακή 8.30μμ

ΝΕΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ

Ελληνικά κείμενα, σύγχρονο και κλασικό διεθνές ρεπερτόριο

-«ΟΙΚΟΣ ΜΑΚ-ΜΠΕΘ» Παναγιώτη Μέντη, σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη (16 Οκτωβρίου 2017- 31 Μαρτίου 2018, ΥΠΟΓΕΙΟ)

“Εκείνο που ποθούμε, αυτό που μισούμε πιό θανάσιμα”

Ένα πολιτικό, ψυχολογικό θρίλερ για τη σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτική πραγματικότητα. Σε ένα τοπίο άμεσου μέλλοντος, αλλά και σκοτεινού μεσαίωνα, η άνοδος στην εξουσία, στο στέμμα ή στην αρχηγία του κράτους, έχει τους ίδιους κανόνες εδώ και αιώνες. Ο Παναγιώτης Μέντης, μετά την ΑΔΑΜΑΝΤΙΑ, γράφει ξανά ένα έργο με παραγγελία του Κωστή Καπελώνη, βασισμένο στον Μάκβεθ του Σαίξπηρ, με τρία πρόσωπα που συναντιούνται σε μια μάχη, αδιαφορώντας για την εξέλιξή της, για το αν θα υπάρχουν μετά την κατάκτηση του στόχου τους.

Ο Κύριος Μακ και η Κυρία Μπεθ, το ζεύγος ΜΑΚ-ΜΠΕΘ, είναι η παντοτινή αναφορά του πόθου και του πάθους για την εξουσία. Οι διαδικασίες κατάκτησης είναι εφιαλτικά προδιαγεγραμμένες στο πριν και το μετά την ύπαρξη του θηριώδους «Οίκου», που την ιστορία του έγραψε ο Σαίξπηρ, καταγράφοντας με ψυχαναλυτική μαεστρία, τις υπόγειες και απόκρυφες διαδρομές που το μυαλό μεταποιεί σε πράξεις.

Κείμενο: Παναγιώτης Μέντης
Σκηνοθεσία – Σκηνικό: Κωστής Καπελώνης
Μουσική: Kalliopi
Κίνηση: Φαίδρα Σούτου

Παίζουν: Γιάννα Μαλακατέ, Ηρώ Κωστή, Γιώργος Σταυριανός

Παραστάσεις: από 16 Οκτωβρίου-28 Νοεμβρίου κάθε Δευτέρα-Τρίτη στις 9.15μμ
από 2 Δεκεμβρίου-31 Μαρτίου κάθε Σάββατο στις 6μμ

-«ΕΛΕΝΗ» Γιάννη Ρίτσου, σκηνοθεσία Βασίλη Παπαβασιλείου
(18 Νοεμβρίου 2017-1 Απριλίου 2018, ΦΡΥΝΙΧΟΥ)

“…και οι άνθρωποι, αθώοι, να χώνουν τις φουρκέτες των μαλλιών μες στα μάτια τους, να χτυπούν το κεφάλι στον πανύψηλο τοίχο, γνωρίζοντας βέβαια πως ο τοίχος δεν πέφτει ούτε ραγίζει καν, να δουν τουλάχιστον μέσα από μία χαραμάδα λίγο γαλάζιο ασκίαστο απ’ το χρόνο και τη σκιά τους.”
Το σχέδιο της «Ελένης» έχει τις ρίζες του στη θεατρική βραδιά που παρουσιάστηκε το καλοκαίρι του 1999 στην Πνύκα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, με τίτλο « Ο κύριος Γιάννης Ρίτσος». (…) Oι αρχαιόθεμοι «γυναικείοι μονόλογοι» της «Τέταρτης Διάστασης».

Τα κομμάτια αυτά παίζονται από γυναίκες ηθοποιούς με λαμπρά συνήθως αποτελέσματα (προσωπικά μου έχει τύχει να θαυμάσω κάποια από τα αποτελέσματα αυτά), τα οποία όμως παραπέμπουν μοιραία στον κλειστό κόσμο του «ψυχολογικού θεάτρου». Η ταύτιση του φύλου του ερμηνευτή με το φύλο της θεατρικής «περσόνα», είναι υπεύθυνη, κατά τη γνώμη μου, γι’ αυτή την παραπλανητική αναγωγή. Γιατί παραπλανητική; Μα γιατί ο Ρίτσος είναι πολύ πιο κοντά στον αρχαίο συνάδερφό του παρά στον Τένεση Ουίλιαμς. Θα’ λεγε κανείς ότι ο Ουίλιαμς είναι γι’ αυτόν η αφετηρία, για να αναπλεύσει τον ποταμό του θεάτρου και να συναντήσει τον Ευριπίδη. Το θέατρο του Ρίτσου είναι ένα θέατρο γλώσσας και ιδεών. Το ανθρώπινο πάθος , είτε τη «γυναικεία» ψυχή αφορά είτε την «ανδρική», φωτίζεται στοργικά και συνάμα ανελέητα ως έρμαιο μιας υπέρτερης διαπλοκής δυνάμεων, που φέρουν τα ωραία ονόματα Πόθος, Δόξα, Ομορφιά, και συνθέτουν το δίχτυ της Μοίρας μας.

Στους μονολόγους του Ρίτσου το πάθος δεν εκτίθεται ως άμεσο βίωμα, αλλά ως αναδρομή. Όχημα αυτής της αναδρομής είναι η γλώσσα. Κάτι περισσότερο : η γλώσσα και το παιχνίδι της είναι η μόνη ταυτότητα των ηρώων του. Η κατά συνθήκη ονομασίες Αίας , Ορέστης, Ελένη κτλ. δε σηματοδοτούν ατομικές οντότητες αλλά κόμπους του Μύθου, ή μ’ άλλα λόγια της ακατάλυτης δύναμης του Απρόσωπου που εξυφαίνει, που πλέκει τη μικρή ζωή του καθενός μας. Τι άλλο έκανε η αρχαία τραγωδία;

Παραστάσεις: Σάββατο-Κυριακή 7μμ.

-«ΠΡΟΣ ΕΛΕΥΣΙΝΑ» Παύλου Μάτεσι, σκηνοθεσία Ηλέκτρας Ελληνικιώτη (20 Νοεμβρίου 2017- 27 Μαρτίου 2018, ΦΡΥΝΙΧΟΥ)

“Βαρέθηκα την εκδρομή στην πατρίδα, θέλω να γυρίσω σπίτι μου»

Το εμβληματικό έργο του Παύλου Μάτεσι 20 χρόνια μετά την τελευταία του παρουσίαση στην Ελλάδα, παρουσιάζεται στο Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Ηλέκτρας Ελληνικιώτη με την Μαρία Καβογιάννη να επιστρέφει ύστερα από 31 χρόνια στο Θέατρο Τέχνης, κρατώντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Όταν η Μητέρα πεθαίνει, η Οικογένειά της αναλαμβάνει να την επιστρέψει στην Πατρίδα της. Στο μυητικό ταξίδι τους, η Μητέρα θα τους συνοδεύει από ψηλά. Στο εμβληματικό έργο του Μάτεσι η κάθοδος στον Άδη είναι η ανάληψη στο φως και στη γνώση. Οι ήρωες του έργου «πορεύονται με ανάγκη και αντοχή προς Ελευσίνα», αφήνονται στα μυστήρια του θανάτου, ώσπου κερδίζουν αυτό το θαύμα που λέγεται Ζωή.

Σκηνοθεσία: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Δραματουργία: Αλέξανδρος Μιστριώτης
Σκηνογραφία: ‘Ολγα Μπρούμα
Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Μουσική: Γρηγόρης Ελευθερίου
Φωτισμοί: Χριστίνα Μουμούρη
Φωτογραφίες: Γιώργος Βαλσαμής
Βίντεο: Βασίλης Κεκάτος
Βοηθός Σκηνοθέτης: Ισαβέλλα Μαργάρα

Παίζουν: Μαρία Καβογιάννη, Γιάννης Κοκιασμένος, Δημήτρης Δρόσσος, Μαρία Μαμούρη, Αθανάσιος Μυλωνόπουλος.
Στην παράσταση συμμετέχουν σπουδαστές του Θεάτρου Τέχνης.

Συμπαραγωγή με την “Lead-in”

Παραστάσεις: Δευτέρα-Τρίτη στις 9.15μμ

– «ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ”, μετεγγραφή για δύο πρόσωπα βασισμένη στο “Murder in the cathedral”, του T.Σ. Έλλιοτ στη μνημειώδη μετάφραση του Γιώργου Σεφέρη, σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη (4 Δεκεμβρίου 2017- 27 Μαρτίου 2018, ΥΠΟΓΕΙΟ)

«Αυτή είναι η αρρώστια που έπεσε απάνω μας. Η προσμονή. Η προσμονή είναι ο πλούτος των φτωχών.»

Η Ρούλα Πατεράκη και ο Γιώργος Νανούρης για πρώτη φορά συναντιούνται στη σκηνή του ιστορικού Υπογείου του Θεάτρου Τέχνης που ενώνει τις δυνάμεις του με την Λυκόφως του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου και παρουσιάζουν τη νέα παράσταση της Ιόλης Ανδρεάδη.

Αγγλία. 12ος αιώνας. Ο Θωμάς Μπέκετ, πρώην καγκελάριος, συγκυβερνήτης, αδελφικός φίλος του βασιλιά Ερρίκου Β’ και διάσημος μπον βιβέρ, γίνεται αρχιεπίσκοπος της Καντερβουρίας και, σαν από θείο φως, απαρνιέται μονομιάς τα εγκόσμια αξιώματα και τις ξέφρενες απολαύσεις και αφιερώνει τη ζωή του στην υπηρεσία όσων τον έχουν ανάγκη καθώς και στη μάχη με κάθε μέσο για την κατάλυση της κοσμικής εξουσίας.

«Murder in the Cathedral» ή «Φονικό στην Εκκησιά». Το πρώτο ολοκληρωμένο κείμενο του Έλιοτ για το θέατρο -ένα ποιητικό όραμα που γράφτηκε για το Φεστιβάλ του Καντέρμπουρι το 1935 και που μεταφράστηκε το 1963 από τον Γιώργο Σεφέρη, λίγους μήνες πριν την βράβευσή του από τη Σουηδική Ακαδημία- αποτελεί μια απόπειρα για τη δημιουργία ενός νέου είδους ποίησης που διατηρεί το ύφος της κοινής καθημερινής ομιλίας των απλών ανθρώπων, ενώ ταυτόχρονα μέσα από έναν υπόκωφο λυρισμό και με ελλειπτικούς διαλόγους και παρεμβολές ξένων κειμένων, επινοείται ένας νέος πνευματικός λόγος, βαθιά θεατρικός, σύγχρονος και διαχρονικός,  σημερινός και αιώνιος. Παρότι στο έργο παρουσιάζονται περισσότεροι από δέκα χαρακτήρες, στον πρόλογό της μετάφρασής του ο Σεφέρης γράφει: «τα πρόσωπα του έργου δεν είναι πολλά – είναι ένα, ο Θωμάς. Η μάχη του με το αξεχώριστο κακό. Ο αγώνας ενός ανθρώπου με την περηφάνια του, η προσπάθειά του να καθαριστεί από την ίδια του την περηφάνια. Να μην επιθυμεί τίποτα πια, ούτε καν την δόξα του μάρτυρα. Κάτι που σήμερα δεν το χωράει ο νους μας». Σε αυτή την παραδοχή στηρίχτηκε και η νέα μετεγγραφή για δύο πρόσωπα που επιχειρείται εδώ.

Όταν ζητήσαν από τον Έλιοτ να περιγράψει μέσα σε μια παράγραφο την πλοκή του έργου, εκείνος έδωσε μόνο μια φράση: «ένας άνθρωπος επιστρέφει (ύστερα από επτά χρόνια) στην πατρίδα του πιστεύοντας ότι θα τον σκοτώσουν και τον σκοτώνουν». Σε αυτή την ιστορική φράση βασίζεται και ο τίτλος της παράστασης.

Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Κίνηση: Ιόλη Ανδρεάδη
Κείμενο μετεγγραφής: Ιόλη Ανδρεάδη & Άρης Ασπρούλης
Σκηνογραφία – Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Ειδικές Κατασκευές: Περικλής Πραβήτας
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Μουσική – Ηχοτοπίο: Γιάννης Χριστοφίδης
Φωτογραφίες: Πάνος Μιχαήλ
Video trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος
Διεύθυνση Παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα

Παίζουν: Ρούλα Πατεράκη, Γιώργος Νανούρης

Συμπαραγωγή με την Λυκόφως-Γιώργος Λυκιαρδόπουλος

Παραστάσεις: Δευτέρα-Τρίτη στις 9.15μμ

– «ΔΟΥΛΕΣ» Ζαν Ζενέ, σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη (8 Φεβρουαρίου – 1 Απριλίου 2018, ΥΠΟΓΕΙΟ)

“Οι δύο δούλες είναι εδώ- εδώ οι αφοσιωμένες υπηρέτριες… Δε σας φοβόμαστε πιά…Αυτή τη φορά θα φτάσουμε μέχρι τέλους…»

Πενήντα ακριβώς χρόνια μετά την πρώτη παρουσίασή τους στο Θέατρο Τέχνης, (σκηνοθεσία Δ. Χατζημάρκος, μετάφραση Ο. Ελύτης, 1968) οι «Δούλες» ξαναστήνουν το άγριο, απελπισμένο αλλά και τρυφερό παιχνίδι τους στη σκηνή του Υπογείου. Ένα σκληρό και ποιητικό έργο για την εξουσία, την καταπιεσμένη οργή, τη βία αλλά και τη βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να ονειρεύεται ότι μπορεί να ξεφύγει από αυτό που έχουμε μάθει να αποκαλούμε «μοίρα».

Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη

Παίζουν: Κάτια Γέρου, Κωνσταντίνα Τάκαλου κ.ά.

Με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας

Παραστάσεις: Τετάρτη 8μμ, Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο 9.15μμ, Κυριακή 8μμ

– «ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡ» Γουίλιαμ Σαίξπηρ, σκηνοθεσία Νατάσσας Τριανταφύλλη (Απρίλιος-Μάϊος 2018, ΦΡΥΝΙΧΟΥ)

“Αλήθεια πολύ παράξενοι είναι αυτοί οι καιροί. Μα οι άνθρωποι εξηγούνε τα όσα βλέπουν με το δικό τους τρόπο, έξω απ’ το νόημα που έχουν αυτά τα ίδια” (Πράξη 1η – Σκηνή 3 μτφρ. Κ. Καρθαίος)

Ο μύθος του Ιούλιου Καίσαρα απέναντι στο τίμιο πνεύμα του Βρούτου, μπροστά σ’ έναν πάντοτε ευκολόπιστο και πάντα προδομένο λαό, όπως εξιστορείται και ερμηνεύεται από έναν ηθοποιό μπροστά στους θεατές του.

Μέσα αλλά και έξω από το θέατρο της οδού Φρυνίχου, στη σκηνή αλλά και στους δρόμους , μέσα κυριολεκτικά “στα αρχαία ερείπια της Αθήνας” ακούγεται ο απόηχος ενός πολιτικού, στρατιωτικού και γενναιόδωρου λόγου που συγκρούεται με την λογική και την τιμιότητα. Ένας επικήδειος δοξαστικός θρήνος που σωπαίνει μπροστά στην νίκη της εντροπίας του πνεύματος.

Μετάφραση: Κ. Καρθαίος
Σκηνοθεσία – Σκηνικοί Χώροι: Νατάσα Τριανταφύλλη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Όλους τους ρόλους του έργου ερμηνεύει ο Ρένος Χαραλαμπίδης

– «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ» Έντεν Φον Χόρβατ, σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη (Απρίλιος –Μάϊος 2018, ΥΠΟΓΕΙΟ)

‘Τίποτε δε μας δίνει τόσο την αίσθηση του άπειρου όσο η βλακεία”
Η νεαρή Μαριάννε θέλει να αντισταθεί στην ανοησία του κόσμου που την περιβάλλει. Προσπαθεί να ξεφύγει από το τέλμα της καθημερινότητας, διαλύει τον αρραβώνα που της έχει επιβάλει ο πατέρας της και ρισκάρει τη ζωή της ακολουθώντας ένα γοητευτικό τυχοδιώκτη που ζει από τον ιππόδρομο. Όμως, πολύ σύντομα μέσα από ένα δύσβατο οδοιπορικό και πολλές άτυχες περιπέτειες θα οδηγηθεί εξαντλημένη, και πάλι στην αγκαλιά του πρώην αρραβωνιαστικού της: ό,τι πεισματικά και ηρωικά προσπάθησε να αποφύγει, της απονέμεται στο τέλος ως νομοτελειακή δικαιοσύνη, ενώ γύρω της η ανοησία συνεχίζει να βασιλεύει θριαμβευτικά. Η δράση του έργου τοποθετείται χρονικά την περίοδο του μεσοπολέμου λίγο πριν την άνοδο του ναζισμού στην Ευρώπη. Το πολιτικό σκηνικό μέλλεται να αλλάξει δραματικά, οι άνθρωποι όμως προς το παρόν ζουν ευτυχισμένοι στην ηθελημένη άγνοιά τους – χορεύοντας, φλερτάροντας και φλυαρώντας άσκοπα, ενώ το τέρας του φασισμού παραμονεύει απειλητικά.
Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
Σκηνοθεσία-σκηνογραφία: Νίκος Μαστοράκης
Κοστούμια: Κλερ Μπρέσγουελ
Επιμέλεια κίνησης: Βάλια Παπαχρήστου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου

Παίζουν: Μάγια Λυμπεροπούλου, Ναταλία Τσαλίκη, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Ιωάννα Μαυρέα, Αλέξανδρος Σωτηρίου, Θάνος Τοκάκης, Νίκος Αλεξίου, Δημήτρης Δεγαϊτης κ.ά.

Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Με οδηγό τον Λόρκα και αρχαία ελληνικά κείμενα

– “ΝΕΚΥΙΑ – ΕΚ-ΣΤΑΣΗ”
Μουσική αφήγηση σε κείμενα Ομήρου και Παπαδιαμάντη
Σύλληψη-σκηνοθεσία-μουσική σύνθεση: Φένια Παπαδόδημα
(ΓΙΑ 4 ΜΟΝΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ: Πέμπτη 12-19-26 Οκτωβρίου και Πέμπτη 2 Νεομβρίου, ΦΡΥΝΙΧΟΥ)

Μετά την επιτυχία της μουσικής παράστασης “Όταν σε λίγο κατεβήκαμε στη θάλασσα”, που παρουσιάστηκε τον Ιούνιο στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, η Φένια Παπαδόδημα δημιουργεί σε συνεργασία με τέσσερις νέους ηθοποιούς τη θεατρική ομάδα- φωνητικό σύνολο ‘’Tραγούδια από τον πρώτο όροφο’’. Η νεοσύστατη ομάδα συνεργάζεται με τέσσερις μουσικούς, δημιουργώντας μία εντελώς πρωτότυπη εκστατική μουσική αφήγηση πάνω σε πειραματισμούς της σύγχρονης jazz και σε κείμενα του Ομήρου και του Παπαδιαμάντη.
Μουσική έκσταση και παλμική αναπαραγωγή του ομηρικού λόγου. Πολυρυθμίες και ηχοχρώματα που μας ταξιδεύουν στην Αφρική και τη μεσόγειο στα χνάρια του μυθικού Οδυσσέα. Αναβιώνοντας αποσπάσματα της Οδύσσειας (α’, ε’ και λ’ ραψωδίες σε μετάφαση Δ. Μαρωνίτη), θέλουμε να ζήσουμε μαζί με τον θεατή – ακροατή ένα συγκλονιστικό και υπερβατικό ταξίδι μέθεξης, μέσα από τη μουσική και το λόγο, μέσα από τις εκρήξεις του ρυθμού και τη γαλήνη του απόηχου των κυμάτων.
Ο Οδυσσέας με τον συμβολικό του θάνατο, την κατάβαση στον Άδη, δεν φοβάται το δεύτερο αληθινό θάνατο. Είναι μυημένος στον πιο σύνθετο και εκστατικό όλων των ρυθμών: στις μεταμορφώσεις της ίδιας της ζωής.
Σύλληψη-Μουσική σύνθεση-Σκηνοθεσία: Φένια Παπαδόδημα
Σύμβουλος σκηνογραφίας: Όλγα Μπρούμα
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός σκηνοθέτη: Εύα Βαμβακά
Φωτογραφικό υλικό-βίντεο: Ελπινίκη Βουτσά
Δύο από τις συνθέσεις της παράστασης είναι του Γιώργου Παλαμιώτη
Παίζουν οι μουσικοί:
Φένια Παπαδόδημα: φωνή, γκόνι (αφρικάνικη άρπα), λαούτο, λούπες
Γιώργος Παλαμιώτης: ηλεκτρικό μπάσο
Γιάννης Παπαδόπουλος: πιάνο
Λεωνίδας Σαραντόπουλος: φλάουτο
Παναγιώτης Κωστόπουλος: τύμπανα

Παίζουν: Φένια Παπαδόδημα, Ευθύμης Χαλκίδης, Χριστίνα Κωστέα, Χρυσαλένα Παπαχριστοπούλου, Παυλίνα Ζάχρα.

Συμπαραγωγή με την “ΜΑΡΙΝΑ ΑΜΚΕ”
Παραστάσεις: Πέμπτη 9.15μμ

-“ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΑΣ.
ΑΙΣΧΥΛΟΣ/ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ”
Για 2 ηθοποιούς και ένα βιολί επί σκηνής
Σκηνοθεσία-απόδοση-συρραφή κειμένων: Κωνσταντίνος Χατζής
Μουσική σύνθεση: Γιώργος Κουμεντάκης

(ΓΙΑ 4 ΜΟΝΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ : Δευτέρα 6 και 13 /Τρίτη 7 και 14 Νοεμβρίου, ΦΡΥΝΙΧΟΥ)

Μια σκηνική σύνθεση για δύο ηθοποιούς και ένα βιολί, με αποσπάσματα από την “Ιφιγένεια εν Αυλίδι” του Ευριπίδη και τον “Αγαμέμνονα” του Αισχύλου. Η δραματουργία ακολουθεί την πορεία του Αγαμέμνονα προς τον πόλεμο της Τροίας και την επιστροφή του στο Άργος, σε μια παράσταση όπου λόγος και μουσική συνδέονται άρρηκτα.

Σκηνοθεσία-απόδοση-συρραφή κειμένων: Κωνσταντίνος Χατζής
Μουσική σύνθεση: Γιώργος Κουμεντάκης
Σκηνική εγκατάσταση: Γιώργος Μπουνιάς-Θανάσης Καλογιάννης
Στην παράσταση χρησιμοποιούνται αποσπάσματα από τη μετάφραση του Κ.Χ.Μύρη

Παίζουν: Λήδα Πρωτοψάλτη, Γιώργος Παπαπαύλου.
Βιολί: Διονύσης Βερβιτσιώτης

Συμπαραγωγή με την “ΟΜΑΔΑ ΧΡΩΜΑ”

Παραστάσεις: Δευτέρα-Τρίτη στις 9.15μμ

– «ΣΠΗΛΑΙΟ»
Μια σύγχρονη όπερα
Concept/Κείμενο/Σκηνοθεσία: Έλλη Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Τηλέμαχος Μούσας
(ΓΙΑ 5 ΜΟΝΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ: 31 Ιανουαρίου- 4 Φεβρουαρίου 2018, ΥΠΟΓΕΙΟ)

H νέα παράσταση της Έλλης Παπακωνσταντίνου και ODC Ensemble αποτελεί μια διεθνή συμπαραγωγή πάνω στο πλατωνικό “Σπήλαιο’’. Πρόκειται για μια σύγχρονη όπερα που διερευνά μέσα από την φιλοσοφική διάσταση της τυφλότητας πιθανές παραλληλίες με τον σημερινό κόσμο της εικονικής πραγματικότητας και των ψευδών ειδήσεων.
Για το Σπήλαιο, ξένοι και Έλληνες δημιουργοί μοιράζονται τεχνικές και γνώσεις του Θεάτρου Σκιών, προκειμένου να δημιουργήσουν με εξελιγμένες φιγούρες, video-art και mapping μια ποιητική, μουσική παράσταση, όπου η λυρική φωνή και τα ηχοτοπία συνυφαίνονται με το σκοτάδι και το φως.
Η παράσταση θα εξελιχθεί μέσα από διεθνή residencies και συνεργασίες σε βάθος χρόνου (όπως με το New Media Dept του Stanford University, U.S.A) και πρόκειται να παρουσιαστεί μεταξύ άλλων στο BE Festival for REP 2018, Birmingham, U.K., -στο Teater Nordkraft, Aalborg και στο Copenhagen Operafestival της Δανίας.

Concept/Κείμενο/Σκηνοθεσία: Έλλη Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Τηλέμαχος Μούσας
Δραματουργική συνεργασία: Στέλλα Ράπτη, Tanja Diers
Libretto: Martina Winkel
Video installations / Realtime video και video-art: Παντελής Μάκκας
Shadow puppet designers: Martina Winkel/Παντελής Μάκκας
Κατασκεύη φιγούρων θεάτρου σκιών: Τάσος Κώνστας
Χορογραφία: Αθανασία Κανελοπούλου
Φωτισμοί: Ολυμπία Μυτηληναίου
Διεύθυνση Παραγωγής: Νάνσυ Κοκολάκη
Η διανομή είναι υπό διαμόρφωση.

Συμπαραγωγή με την ODC ensemble και διεθνείς φορείς
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού

Παραστάσεις: Τετάρτη και Κυριακή στις 8μμ, Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο στις 9.15μμ

– «DUENDE»
Μια διάλεξη μετά μουσικής, με θέμα το πάθος.
(10 Ιανουαρίου 2018-28 Μαρτίου 2018, ΦΡΥΝΙΧΟΥ)

«Το ντουέντε δεν εμφανίζεται καν αν δε δει κάποια πιθανότητα θανάτου, αν δεν πειστεί πως θα μπαινοβγαίνει ελεύθερα στο σπίτι του, αν δεν ξέρει πως θα ταράξει εκείνα τα κλαριά που όλοι κουβαλάμε μέσα μας και που θα μείνουν για πάντα απαρηγόρητα»

Ο ισπανικός όρος «duende» είναι στην πραγματικότητα αμετάφραστος. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αποδίδει τα ανερμήνευτα πάθη που κινούν την τέχνη και τη ζωή. Το κείμενο του Λόρκα για το «ντουέντε» προέρχεται από τη διάλεξη που έδωσε τον Οκτώβριο του 1934 στο Μπουένος Άϊρες. Ο ποιητής δεν πρόλαβε να το δει ποτέ δημοσιευμένο.

Στην παράσταση του Θεάτρου Τέχνης, το υπέροχο κείμενο του Λόρκα συνυπάρχει με μελοποιημένα από τον Σταμάτη Κραουνάκη ποιήματά του.

Κείμενο: Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα
Μετάφραση «Ντουέντε»: Ολυμπία Καράγεωργα
Απόδοση ποιημάτων: Ανδρέας Αγγελάκης

Μουσική σύνθεση-ερμηνεία: Σταμάτης Κραουνάκης

Παραστάσεις: Τετάρτη 10μμ

ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Θέατρο για παιδιά νηπιαγωγείου και δημοτικού

«ΡΟΜΠΕΝ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ», θεατρική διασκευή Ανδρέα Φλουράκη, σκηνοθεσία Δημήτρη Δεγαϊτη
(29 Οκτωβρίου 2017- 1 Απριλίου 2018, ΦΡΥΝΙΧΟΥ)

Ο πασίγνωστος και αγαπημένος μύθος του «Ρομπέν των Δασών» σε μια διασκευή που γράφτηκε ειδικά για την παράσταση του Θέατρου Τέχνης.

Μια περιπέτεια εποχής, γεμάτη χιούμορ και ανατροπές.

Μια υπέροχη ιστορία που μιλά για τη δύναμη του καλού, τη δικαιοσύνη,
τη φιλία, την αλληλεγγύη.

Θεατρική διασκευή: Ανδρέας Φλουράκης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Δεγαΐτης
Σκηνικά-Κοστούμια: Έλλη  Λιδωρικιώτη
Μουσική: Νίκος Τσέκος
Κίνηση: Μαρίζα Τσίγκα
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Παίζουν: Δημοσθένης Φίλιππας,  Αυγουστίνος Κούμουλος, Ντάνυ Γιανακοπούλου, Κωνσταντίνος Μουταφτσής, Δημήτρης Δεγαίτης, Βασίλης Φακανάς, Μαριέλλα Δουμπού και άλλοι.

Παραστάσεις: κάθε Κυριακή στις 11πμ και 3μμ
Οργανωμένες παραστάσεις καθημερινά για σχολεία

ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Θέατρο για νέους και ενήλικες

(παράσταση κατάλληλη από 11 ετών)

«Ο ΔΟΚΤΩΡ ΤΖΕΚΙΛ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΣ ΧΑΪΝΤ», Ρόμπερτ Στίβενσον,
θεατρική διασκευή: Βασίλη Μαυρογεωργίου-Βίλιας Χατζοπούλου,
σκηνοθεσία: Θανάση Δόβρη-Βασίλη Μαυρογεωργίου
(5 Νοεμβρίου 2017-1 Απριλίου 2018, ΥΠΟΓΕΙΟ)

Ο ευγενικός Δόκτωρ Τζέκιλ ασχολείται με τη διαμάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό. Μια μάχη που μερικές φορές νιώθει και ο ίδιος πως τον καταδυναστεύει. Ως επιστήμονας θέλει να πετάξει οτιδήποτε θεωρεί «άχρηστο» στη φύση και να κρατήσει το «ωφέλιμο», το καλό. Αφιερώνει λοιπόν τη ζωή του στη δημιουργία ενός φαρμάκου που καταστέλλει τις σκοτεινές επιρροές και διατηρεί την καλή πλευρά του ανθρώπου. Όταν δοκιμάσει ο ίδιος το φάρμακο, θα μεταμορφωθεί για λίγο στον κύριο Χάιντ: χωρίς ηθικούς φραγμούς, θα αισθανθεί επιτέλους ελεύθερος σε έναν κόσμο γεμάτο κανόνες. Παίρνει μετά το αντίδοτο και “επανέρχεται” στον Δόκτορα Τζέκιλ. ‘Ομως η προσωπικότητα του κύριου Χάιντ αρχίζει να γίνεται πιο ισχυρή και δεν έχει ανάγκη το φάρμακο για να παίρνει τη θέση του Δόκτορα Τζέκιλ που πλέον χρειάζεται μεγάλες ποσότητες αντίδοτου για να μπορεί να επιστρέψει στον εαυτό του…
Θεατρική προσαρμογή – Σύνθεση κειμένων: Βίλια Χατζοπούλου & Βασίλης Μαυρογεωργίου
Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου και Θανάσης Δόβρης
Σκηνικά : Θάλεια Μέλισσα
Μουσική: Κωσταντίνος Ευστρατίου
Επιμέλεια κίνησης: Μαρίζα Τσίγκα
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Παίζουν: Θανάσης Δόβρης, Κωσταντίνος Ευστρατίου, Αριάδνη Καβαλιέρου, Πάνος Μπιρμπατάκος.

Στον ρόλο του Δόκτωρα Τζέκιλ (και κύριου Χάιντ), ο Θανάσης Δόβρης.
Στην παράσταση συμμετέχουν σπουδαστές του Θεάτρου Τέχνης.

Παραστάσεις: κάθε Κυριακή στις 5.30
Οργανωμένες παραστάσεις καθημερινά για σχολεία

____________________

ΜΟΛΙΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ

– ΦΕΣΤΙΒΑΛ “Αναλόγιο 2017”
Το ANALOGIO FESTIVAL, μέλος του οργανισμού EFA/EFFE (European Festivals Association/ Europe for Festivals- Festivals for Europe), επέστρεψε στο Θέατρο Τέχνης (Φρυνίχου) από τις 16 έως και τις 24 Σεπτεμβρίου 2017 και παρουσίασε με μεγάλη επιτυχία ένα πλούσιο και πολυδιάστατο πρόγραμμα.  Υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Σίσσυς Παπαθανασίου, παρουσιάστηκαν: οκτώ (8) ελληνικά θεατρικά έργα (σε πρώτη παρουσίαση) , τρία (3) σλοβάκικα, που συνέστησαν τη Σλοβάκικη δραματουργία στο αθηναϊκό κοινό, δύο στρογγυλές τράπεζες καθώς και δράσεις σε διάφορα σημεία της πόλης. Η φετινή διοργάνωση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Θεάτρου της Σλοβακίας, τις εκδόσεις Καζαντζάκη, το Ινστιτούτο Θερβάντες, το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του ΕΚΠΑ, το 3Ο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης, την Ανοιχτή Τέχνη και τον διεθνή καλλιτεχνικό οργανισμό Τhe milena principle, και με την ευγενική υποστήριξη του Ιδρύματος ΙΩΑΝΝΟΥ Φ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ που προετοιμάζει την έκδοση Λευκώματος αφιερωμένου στη συνεισφορά του Φεστιβάλ «ΑΝΑΛΟΓΙΟ» από την ίδρυσή του το 2005 μέχρι σήμερα.

ΥΠΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ…

– ΜΗΔΕΙΑ
«Η βαρβαρότητα του έρωτα»
Η μεγάλη καλοκαιρινή θεατρική συμπαραγωγή του ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ με το ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ και το ΔΗΠΕΘΕ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ολοκληρώνει την επιτυχημένη περιοδεία της, την Τρίτη 3 Οκτωβρίου στο ΗΡΩΔΕΙΟ.
Ώρα έναρξης: 9μμ

____________________

ΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ 2017-18
«Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε πώς προχωρούμε
…Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε κατά πού προχωρούμε…»
Γ. Σεφέρης

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΤΟΥ
Μέσα από το ερώτημα “πώς και κατά πού προχωρούμε”, το Θέατρο Τέχνης επιθυμεί να γνωριστεί με το κοινό του και να ανοίξει μαζί του ουσιαστικό και δημιουργικό διάλογο.
Σημείο εκκίνησης: οι παραστάσεις που θα παρουσιαστούν τη φετινή σεζόν.
Με αφορμή το έργο που δημιουργούν φέτος οι καλλιτέχνες για το κοινό, συναντιόμαστε προκειμένου να μιλήσουμε καταρχάς για τις παραστάσεις. Αλλά να μιλήσουμε και για το ίδιο το Θέατρο Τέχνης. Για τις ανάγκες και τις επιθυμίες των καλλιτεχνών, του θεάτρου αλλά και για τις ανάγκες και τις επιθυμίες του κοινού. Να γνωριστούμε εμείς, οι άνθρωποι του Θεάτρου Τέχνης, με τους φίλους του Θεάτρου Τέχνης. Να αισθανθούμε όλοι μέλη της ίδιας κοινότητας.
Γιατί Θέατρο Τέχνης δεν είναι μόνο οι άνθρωποι πάνω στη σκηνή και πίσω από τις παραστάσεις και τις δράσεις του Θεάτρου Τέχνης. Αλλά και οι άνθρωποι στην πλατεία, που 75 χρόνια τώρα, στηρίζουν το Θέατρο Τέχνης.
H πρώτη συνάντηση θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 15 Οκτωβρίου στις 9.30μμ . Αμέσως μετά την παράσταση (ώρα έναρξης 8μμ) θα γίνει γνωριμία και συζήτηση με τους συντελεστές της εναρκτήριας παραγωγής της σεζόν, “RELAX MINOTIS” του Βασίλη Παπαβασιλείου.
Οι ημερομηνίες των συναντήσεων με το κοινό θα ανακοινώνονται κάθε φορά στο δελτίο τύπου των παραστάσεων καθώς και στο site και fb του Θεάτρου Τέχνης.

ΔΙΕΤΕΣ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ 75 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ

Το 2018 και 2019 θα πραγματοποιηθεί μια σειρά δράσεων που αποτίουν φόρο τιμής στον Κάρολο Κουν και στη δραστηριότητα του Θεάτρου Τέχνης κατά τα 75 χρόνια λειτουργίας του .
Mε βασικό άξονα την δημιουργική επαναπροσέγγιση σημαντικών παραστάσεων από το ρεπερτόριο του Θεάτρου Τέχνης από την εποχή του Κουν έως το τέλος του 20ου αιώνα θα επιχειρηθεί ένας διάλογος με σύγχρονους καλλιτέχνες και δημιουργούς. Το όλο εγχείρημα θα αποσκοπεί σε μια νέα εξέταση του παρελθόντος του Θεάτρου Τέχνης, ένα επετειακό αφιέρωμα με το βλέμμα σταθερά όμως στραμμένο προς το μέλλον.
Οι παραστάσεις που θα παρουσιαστούν θα πλαισιώνονται από διαλέξεις, προβολές, εκθέσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα όλων των βαθμίδων με κεντρικό ερώτημα την αναζήτηση και τον (επανα)προσδιορισμό της νέας ελληνικής ταυτότητας από τον Κάρολο Κουν μέχρι σήμερα.
Σκοπός είναι να αναζητήσουμε την κληρονομιά που άφησε το Θέατρο Τέχνης και ο Κάρολος Κουν στο ελληνικό θέατρο, την κληρονομιά που έχει φτάσει στο σήμερα και μας συνδέει με το τότε.
Την επιστημονική εποπτεία του εγχειρήματος θα αναλάβει ο καθηγητής Πλάτων Μαυρομούστακος, ενώ υπεύθυνες για τον συντονισμό της ερευνητικής και δραματουργικής ομάδας θα είναι οι υποψήφιες διδάκτορες του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Ολυμπία Γλυκιώτη και Ελένη Κουτσιλαίου.
Το αφιέρωμα θα ξεκινήσει με αφορμή την παράσταση “Δούλες” του Ζαν Ζενέ που πρωτοπαρουσιάστηκε στο Θέατρο Τέχνης το 1968 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Χατζημάρκου και θα παρουσιαστεί τον Φεβρουάριο 2018, σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη.

ΕΝΑΡΞΗ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΤΡΙΕΤΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ του ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ:
“200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821/ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ;”
Μέσα στο πλαίσιο του «Πώς και κατά πού προχωρούμε», το Θέατρο Τέχνης εγκαινιάζει την Κυριακή 25 Μαρτίου 2018, μια τριετή σειρά εκδηλώσεων, δράσεων και θεατρικής παραγωγής με αφορμή την επέτειο 200 χρόνων από την επανάσταση που θα γιορτάσουμε στην Ελλάδα το 2021.
Συζητήσεις με το κοινό, διαλέξεις, στρογγυλές τράπεζες, αναγνώσεις κειμένων, διαγωνισμοί νέων θεατρικών κειμένων, παρουσίαση ραδιοφωνικών έργων, θεατρικά αναλόγια, δρώμενα, συναυλίες κτλ., θα πραγματοποιούνται τα επόμενα τρία χρόνια στο Θέατρο Τέχνης. Στόχος: να αναρωτηθούμε από πού ξεκινήσαμε, πώς ξεκινήσαμε και πώς φτάσαμε στη σύγχρονη Ελλάδα; Ποιά είναι η σύγχρονη Ελλάδα; “Πώς και κατά πού προχωρά; “…
Η τριετής αυτή “αναζήτηση” θα ολοκληρωθεί με την παρουσίαση μιας μεγάλης θεατρικής παραγωγής του Θεάτρου Τέχνης που θα αντλήσει έμπνευση και υλικό απ’ όλες τις δράσεις που θα πραγματοποιηθούν στις δύο σκηνές του, κατά το διάστημα 25 Μαρτίου 2018- 25 Μαρτίου 2021.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΘΕΑΤΡΟΥ
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Μαριάννα Κάλμπαρη
Διεύθυνση Επικοινωνίας & Προβολής: Άρης Ασπρούλης
Υπεύθυνη δημιουργικών: Γεωργία Σιδέρη
Γραμματεία: Άννα Ουμπελόντε
Υπεύθυνη οικονομικών-λογιστηρίου: Μαρία Μαρούλη
Υπεύθυνη παραγωγής:  Ελένη Σπετσιώτη
Υπεύθυνος ηλεκτρολόγος: Βασίλης Κανελλόπουλος
Ηλεκτρολόγος-χειριστής φωτισμού: Βασίλης Παπακυριαζής
Ηχολήπτες: Γιώργος Μαργέτης, Λευτέρης Δασκαλαντωνάκης
Υπεύθυνη κρατήσεων για σχολεία: Εύα Στυλάντερ
Υπεύθυνη διεθνών σχέσεων: Σίσσυ Παπαθανασίου
Υπεύθυνος Χορηγών: Δημήτρης Μαγγίνας
Σχεδιασμός εντύπου υλικού: Γεωργία Σιδέρη, Αριστείδης Παπαϊωάννου, Μαριλένα Μόσχου
Συνεργάτις δραματολόγος – επιμέλεια κειμένων προγραμμάτων: Έλενα Τριανταφυλλοπούλου
Φωτογράφος:  Μυρτώ Αποστολίδου
Video trailers: Μιχαήλ Μαυρομούστακος
Παραγωγή ραδιοφωνικών spots: Κωνσταντίνος Ευστρατίου

Ένας γέροντας στην ακροποταμιά

Κι ὅμως πρέπει νὰ λογαριάσουμε πῶς προχωροῦμε.
Νὰ αἰσθάνεσαι δὲ φτάνει μήτε νὰ σκέπτεσαι μήτε νὰ κινεῖσαι
μήτε νὰ κινδυνεύει τὸ σῶμα σου στὴν παλιὰ πολεμίστρα,
ὅταν τὸ λάδι ζεματιστὸ καὶ τὸ λιωμένο μολύβι
αὐλακώνουνε τὰ τειχιά.

Κι ὅμως πρέπει νὰ λογαριάσουμε κατὰ ποῦ προχωροῦμε,
ὄχι καθὼς ὁ πόνος μας τὸ θέλει καὶ τὰ πεινασμένα παιδιά μας
καὶ τὸ χάσμα τῆς πρόσκλησης τῶν συντρόφων ἀπὸ τὸν ἀντίπερα γιαλό•
μήτε καθὼς τὸ ψιθυρίζει τὸ μελανιασμένο φῶς στὸ πρόχειρο νοσοκομεῖο,
τὸ φαρμακευτικὸ λαμπύρισμα στὸ προσκέφαλο τοῦ παλικαριοῦ
ποὺ χειρουργήθηκε τὸ μεσημέρι•
ἀλλὰ μὲ κάποιον ἄλλο τρόπο, μπορεῖ νὰ θέλω νὰ πῶ καθὼς
τὸ μακρὺ ποτάμι ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὶς μεγάλες λίμνες τὶς κλειστὲς
βαθιὰ στὴν Ἀφρικὴ
καὶ ἤτανε κάποτε θεὸς κι ἔπειτα γένηκε δρόμος καὶ δωρητὴς
καὶ δικαστὴς καὶ δέλτα
ποὺ δὲν εἶναι ποτὲς του τὸ ἴδιο, κατὰ ποὺ δίδασκαν οἱ παλαιοὶ γραμματισμένοι,
κι ὡστόσο μένει πάντα τὸ ἴδιο σῶμα, τὸ ἴδιο στρῶμα, καὶ
τὸ ἴδιο Σημεῖο,
ὁ ἴδιος προσανατολισμός.

Δὲ θέλω τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ μιλήσω ἁπλά, νὰ μοῦ δοθεῖ
ἐτούτη ἡ χάρη.
Γιατί καὶ τὸ τραγοῦδι τὸ φορτώσαμε μὲ τόσες μουσικὲς
ποὺ σιγά-σιγὰ βουλιάζει
καὶ τὴν τέχνη μας τὴ στολίσαμε τόσο πολὺ ποὺ φαγώθηκε
ἀπὸ τὰ μαλάματα τὸ πρόσωπό της
κι εἶναι καιρὸς νὰ ποῦμε τὰ λιγοστά μας λόγια γιατί ἡ
ψυχή μας αὔριο κάνει πανιά.

Ἂν εἶναι ἀνθρώπινος ὁ πόνος δὲν εἴμαστε ἄνθρωποι μόνο γιὰ νὰ πονοῦμε γι’αὐτὸ συλλογίζομαι τόσο πολύ, τοῦτες τὶς μέρες, τὸ μεγάλο ποτάμι
αὐτὸ τὸ νόημα ποὺ προχωρεῖ ἀνάμεσα σὲ βότανα καὶ σὲ χόρτα
καὶ ζωντανὰ ποὺ βόσκουν καὶ ξεδιψοῦν κι ἀνθρώπους ποὺ σπέρνουν
καὶ ποὺ θερίζουν
καὶ σὲ μεγάλους τάφους ἀκόμη καὶ μικρὲς κατοικίες τῶν νεκρῶν.
Αὐτὸ τὸ ρέμα ποὺ τραβάει τὸ δρόμο του καὶ ποὺ δὲν εἶναι τόσο διαφορετικὸ
ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν ἀνθρώπων
κι ἀπὸ τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων ὅταν κοιτάζουν ἴσια-πέρα χωρὶς
τὸ φόβο μὲς στὴν καρδιά τους,
χωρὶς τὴν καθημερινὴ τρεμούλα γιὰ τὰ μικροπράματα ἢ ἔστω
καὶ γιὰ τὰ μεγάλα
ὅταν κοιτάζουν ἴσια-πέρα καθὼς ὁ στρατοκόπος ποὺ συνήθισε
ν’ ἀναμετρᾶ τὸ δρόμο του μὲ τ’ ἄστρα,
ὄχι ὅπως ἐμεῖς, τὴν ἄλλη μέρα, κοιτάζοντας τὸ κλειστὸ περιβόλι στὸ
κοιμισμένο ἀράπικο σπίτι,
πίσω ἀπὸ τὰ καφασωτά, τὸ δροσερὸ περιβολάκι ν’ ἀλλάζει σχῆμα,
νὰ μεγαλώνει καὶ νὰ μικραίνει
ἀλλάζοντας καθὼς κοιτάζαμε, κι ἐμεῖς, τὸ σχῆμα τοῦ πόθου μας
καὶ τῆς καρδιᾶς μας,
στὴ στάλα τοῦ μεσημεριοῦ, ἐμεῖς τὸ ὑπομονετικὸ ζυμάρι ἑνὸς κόσμου
ποὺ μᾶς διώχνει καὶ ποὺ μᾶς πλάθει,
πιασμένοι στὰ πλουμισμένα δίχτυα μιᾶς ζωῆς ποὺ ἤτανε σωστὴ
κι ἔγινε σκόνη καὶ βούλιαξε μέσα στὴν ἄμμο
ἀφήνοντας πίσω της μονάχα ἐκεῖνο τὸ ἀπροσδιόριστο
λίκνισμα πού μας ζάλισε μιᾶς ἀψηλῆς φοινικιᾶς.

Γιώργος Σεφέρης
Κάϊρο, 20 Ἰουνίου ’42

Continue Reading
Advertisement
Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ψυχαγωγία

Αχαρνής του Αριστοφάνη σε περιοδεία

«ΑΧΑΡΝΗΣ»
του Αριστοφάνη

Σκηνοθεσία: Κώστας Τσιάνος

Στα Λήναια του 425, στον έκτο χρόνο του Πελοποννησιακού πολέμου ο 19χρονος Αριστοφάνης παρουσίασε την κωμωδία του «ΑΧΑΡΝΗΣ» και απέσπασε για πρώτη φορά το βραβείο των κωμικών Αγώνων.

Στόχος του Αριστοφάνη είναι να γελοιοποιήσει τον πόλεμο και τους πολεμοκάπηλους και να εκφράσει την λαχτάρα των ανθρώπων για ειρηνική ζωή.

Τοποθετεί την δράση του έργου, κυρίως στην αγροτική περιοχή της Αττικής, στις « Αχαρναίς», το σημερινό Μενίδι για να δώσει Διονυσιακό χαρακτήρα στην κωμωδία, αφού στην ύπαιθρο τελούσαν ακόμη Διονυσιακές Λατρείες.

Ο Αριστοφάνης δεν ξεχνά πως η κωμωδία γεννήθηκε από λαικές λατρευτικές τελετές της γονιμότητας.

Στους Αχαρνείς υπάρχουν αρκετές αναφορές στον Διόνυσο στα μεγάλα Διονύσια, στα Ανθεστήρια και κυρίως στα κατ’ αγρούς Διονύσια.

Σε μια σκηνή του έργου ο αγρότης Δικαιόπολης με την οικογένειά του τελούν πομπή του φαλλού και τον υμνούν με φαλλικό άσμα.

Υπάρχουν έξοχες κωμικές σκηνές που κρατούν από τα Μεγαρικά σκώματα πολλές παρωδίες και με τον ερμητικό και ολοζώντανο χορό των καρβουνιάρηδων από το Μενίδι μας χαρίζει μια έξοχη κωμωδία σαν ένα ξέφρενο Διονυσιακό πανηγύρι.

Η παράσταση φιλοδοξεί να βρεί τον δρόμο της μέσα από τις λαϊκές μας παραδόσεις που συγγενεύουν ολοφάνερα με το Διονυσιακό Πνεύμα που είναι διάχυτο στους Αχαρνής του Αριστοφάνη.

Ο Πέτρος Φιλιππίδης, ο Παύλος Χαϊκάλης, ο Κώστας Κόκλας, ο Τάκης Παπαματθαίου, και ο Ιωάννης Παπαζήσης αναλαμβάνουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους για να μας μιλήσουν μέσα από το πρώτο σωζόμενο έργο του Αριστοφάνη, για έννοιες όπως η ειρήνη και η δικαιοσύνη.

Στο πλευρό τους ταλαντούχοι ηθοποιοί και μουσικοί (αλφαβητικά): Βατικιώτης Νίκος, Ζουγανέλης Αλέξανδρος, Καμμένος Παναγιώτης, Κατσώλης Παναγιώτης, Κοράκης Κωνσταντίνος, Κυπαρίσσης Βαγγέλης, Κωστάκης Ηρακλής, Μαγγόνας Αλκιβιάδης, Παυλίδης Παύλος, Πετκίδης Μάριος, Σταμούλης Γρηγόρης, Τσουρουνάκης Γιώργος, Φλέουρας Χάρης, Χιώτης Χάρης.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Απόδοση-Σκηνοθεσία¨Κώστας Τσιάνος 

Χορογραφίες: Ελενα ΓεροδήμουΚώστας Τσιάνος

Σκηνικά-Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ

Μουσική: Γιώργος Ανδρέου

Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Τσεβάς

Continue Reading

Ψυχαγωγία

Αισχύλου ΠΕΡΣΕΣ από τον ΘΟΚ

2ος χρόνος παραστάσεων
με σημαντική περιοδεία στην Ελλάδα

Σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη, με τους Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Νίκο Ψαρρά, Αντώνη Μυριαγκό, Χάρη Χαραλάμπους και 12μελή Χορό

Η μεγάλη περσινή καλοκαιρινή επιτυχία του ΘΟΚ, που εντυπωσίασε κοινό και κριτική, επαναλαμβάνεται για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στην Κύπρο και στη συνέχεια πραγματοποιεί σημαντική περιοδεία στην Ελλάδα.

Οι Πέρσες, το παλαιότερο από τα σωζόμενα έργα του αρχαίου ελληνικού δράματος, το μοναδικό που βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα, καταγράφει την ήττα της περσικής αλαζονείας και το θρίαμβο του ελληνικού πνεύματος, υιοθετώντας μια ξεχωριστή αφηγηματική φόρμα. Το έργο παρουσιάζεται από τον ΘΟΚ σε σκηνοθεσία του Άρη Μπινιάρη-ενός νέου σκηνοθέτη που έχει ξεχωρίσει για τις εκρηκτικές παραστάσεις του-με τη συμμετοχή μιας δυναμικής ομάδας καταξιωμένων και νεότερων ηθοποιών, μεταξύ των οποίων η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ο Νίκος Ψαρράς, ο Αντώνης Μυριαγκός και ο Χάρης Χαραλάμπους.

Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, «η παράσταση αποτελεί ένα ταυτόχρονα θεατρικό και μουσικό γεγονός και προτείνει μια ζωντανή σύνθεση ποιητικού λόγου, μουσικής και θεατρικής δράσης. Απελευθερώνει την ουσία του αισχυλικού έργου και οδηγεί τον θεατή στην κατανόηση του πανανθρώπινου χαρακτήρα του αρχαίου δράματος. Οι ηθοποιοί προσεγγίζουν τα νοήματα, τους ρυθμούς και τους ήχους του ποιητικού κειμένου, με τη μουσικότητα ως όχημα για την αναπαράσταση και τη μεταμόρφωση. Όλοι οι βασικοί χαρακτήρες, όπως και ο Χορός, ερμηνεύονται αποκαλύπτοντας τη μουσική υφή του έργου. Χρησιμοποιώντας μια τέτοια απλή σύνθεση η παράσταση εκδηλώνεται μέσα από βασικά επίπεδα- δράση, λέξη, τραγούδισμα, χορός- κατακτώντας μια απλότητα, επαρκή για να αποκαλύψει τις αδιάκοπες δονήσεις του αρχαίου ελληνικού δράματος και την απήχησή του στο σημερινό κόσμο».

Ο Άρης Μπινιάρης και οι συνεργάτες του προσεγγίζουν τον τραγικό λόγο του Αισχύλου, με μια παράσταση συνόλου που καθηλώνει τους θεατές και σύμφωνα με το Φεστιβάλ Αθηνών «διεκδικεί μια θέση στην ιστορία του σύγχρονου Ελληνικού Θεάτρου […] αναδεικνύοντας τον Άρη Μπινιάρη σαν ένα από τους πιο πολλά υποσχόμενους σκηνοθέτες της νέας γενιάς».

Continue Reading

Ψυχαγωγία

Η Ηλέκτρα σε περιοδεία

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2018

ΗΛΕΚΤΡΑ

Σκηνοθεσία: Θέμης Μουμουλίδης

Η 5η Εποχή, συνεχίζοντας την δημιουργική παρουσία της στο χώρο του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, προγραμματίζει για το καλοκαίρι του 2018 την τραγωδία του Ευριπίδη «ΗΛΕΚΤΡΑ».

Η «Ηλέκτρα», μια από τις σημαντικότερες τραγωδίες του Ευριπίδη, αποτελεί μια διεισδυτική σπουδή πάνω στις έννοιες της εκδίκησης, της ενοχής, της μεταμέλειας και της δικαιοσύνης.

Αντλώντας το θέμα του από τον κύκλο της καταραμένης γενιάς των Ατρειδών, το έργο παρακολουθεί βήμα-βήμα την πορεία της Ηλέκτρας και του Ορέστη προς τη μητροκτονία. Όμως η ερμηνεία του μύθου που προκρίνει ο ποιητής αρνείται στην πράξη αυτή οποιαδήποτε δικαίωση, μετατρέποντας τη δική του «Ηλέκτρα» σε μια ανελέητη σπουδή πάνω στη διαβρωτική διαδικασία της εκτέλεσης ενός εγκλήματος: μετά την εκτέλεση του φόνου, τα δυο αδέλφια σωριάζονται κάτω από το βάρος της πράξης τους, μιας πράξης που δεν έπρεπε να έχει γίνει ποτέ. Ο ποιητής θα αποφανθεί στο τέλος, με το στόμα των Διόσκουρων, ότι ναι μεν η Κλυταιμνήστρα έπαθε δίκαια, όμως ο Ορέστης δεν έπραξε δίκαια. Ο σοφός θεός των Δελφών χρησμοδότησε άσοφα.

Ο ιδιόμορφος τρόπος με τον οποίο ο Ευριπίδης διαχειρίζεται το γνωστό μύθο της μητροκτονίας, εισάγοντας μια σειρά από νεοτερισμούς και αφηγηματικές καινοτομίες, συνθέτει ένα σκληρό αλλά εξαιρετικά αναγνωρίσιμο στην εποχή μας αριστούργημα, ένα από τα αρτιότερα επιτεύγματα της παγκόσμιας δραματουργίας.

Την σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει ο Θέμης Μουμουλίδης, δημιουργός της 5ης Εποχής, έχοντας στο ενεργητικό του, επί σειρά ετών, υψηλού επιπέδου και αισθητικών απαιτήσεων παραγωγές, που περιόδευσαν με επιτυχία σε όλη την Ελλάδα.

Ο Θέμης Μουμουλίδης σκηνοθετεί το έργο χαρακτηρίζοντάς το ως ένα ΛΥΡΙΚΟ ΘΡΙΛΕΡ. Μια σύγχρονη ματιά πάνω στην σκηνική ανάγνωση της τραγωδίας, επιχειρώντας να εξελίξει την φόρμα που ξεκίνησε με τις δύο προηγούμενες τραγωδίες [ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ και ΑΝΤΙΓΟΝΗ].

Στο ρόλο της Ηλέκτρας η ΛΕΝΑ ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑ.

Παίζουν:
ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΗΣ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΑΛΙΑΝΗΣ
ΝΙΚΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ, ΜΑΡΟΥΣΚΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ,
ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΔΗ, ΕΛΕΝΗ ΖΑΡΑΦΙΔΟΥ, ΔΑΝΑΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑΔΗ,
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΕΞΑΡΧΕΑΣ κ.ά.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία ΘΕΜΗΣ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗΣ
Μετάφραση Κ.Χ ΜΥΡΗΣ
Επεξεργασία Κειμένου ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΠΑΝΤΑΖΗ
Σκηνικό – Κοστούμια ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΚΟΚΚΟΡΟΥ
Μουσική ΘΥΜΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Continue Reading

Ψυχαγωγία

Οι This Is The Kit έρχονται στην Αθήνα!

This Is The Kit

Οι This Is The Kit είναι το μουσικό project της Βρετανίδας τραγουδίστριας Kate Stables, μιας από τις ελάχιστες γυναίκες μουσικούς που έχουν κερδίσει μια υποψηφιότητα για τα βρετανικά Ivor Novello μουσικά βραβεία.

Η Stables με την μπάντα της έχουν κυκλοφορήσει τέσσερις δίσκους στα δέκα χρόνια των This Is The Kitμε τον τελευταίο τους δίσκο, Moonshire Freeze, να έχει δεχθεί διθυραμβικές κριτικές. Το ύφος της μουσικής της Stables κυμαίνεται από ήρεμα συναισθηματικά τραγούδια έως δυναμικούς ύμνους με εξίσου ισχυρούς στίχους.

Ηχητικά, το Moonshine Freeze είναι ένα παραμυθένιο μείγμα μιας διαφορετικής μουσικής πολυπλοκότητας αλλά συνάμα θυμίζει και κάτι πιο αθώο: τα παιχνίδια των παιδιών και τις μελωδίες οικείων παιδικών ρυθμών.

Continue Reading

Ψυχαγωγία

O Sting στο Ηρώδειο!

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου  ο Sting, θα βρεθεί στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού (πεζόδρομος Διονυσίου Αρεοπαγίτου – Ακρόπολη), την Παρασκευή 22 και το Σάββατο 23 Ιουνίου, στις 9 το βράδυ.

Ο Sting γεννήθηκε στο Newcastle της Αγγλίας, πριν μετακομίσει στο Λονδίνο το 1977 και δημιουργήσει τους «The Police» με τους Stewart Copeland και Andy Summers. Η μπάντα κυκλοφόρησε πέντε στούντιο άλμπουμς, κέρδισε έξι βραβεία Grammy και δύο βραβεία Brits και συμπεριλήφθηκε στο The Rock and Roll Hall of Fame, το 2003.

Ως σόλο καλλιτέχνης, ο Sting έχει κερδίσει 10 επιπλέον βραβεία Grammy, δύο Brits, ένα Golden Globe, ένα Emmy, τέσσερις υποψηφιότητες για Όσκαρ, μια υποψηφιότητα Tony και το βραβείο Century Award του Billboard Magazine.

Μέλος του Songwriters Hall of Fame, έχει κερδίσει τα βραβεία Kennedy Center Honors, The American Music Award of Merit και πιο πρόσφατα, το The Polar Music Prize. Το τελευταίο του άλμπουμ, «57th & 9th», κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2016. Ακολούθησε η ομώνυμη περιοδεία με συναυλίες στη Βόρεια Αμερική, Ασία, Λατινική Αμερική και Ευρώπη.

Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Sting έχει πουλήσει περίπου 100 εκατομμύρια άλμπουμ από τη συνολική δουλειά του με τους «The Police», αλλά και ως σόλο καλλιτέχνης. Έχει εμφανιστεί σε πάνω από 15 ταινίες, διηύθυνε την παραγωγή του A Guide to Recognizing Your Saints και το 1989 έπαιξε στο The Three penny Opera του Broadway.

Ωδείο Ηρώδου Αττικού: πεζόδρομος Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Ακρόπολη – Αθήνα, τηλ.: 210 3241807.

Τιμές εισιτηρίων: άνω διάζωμα: 60 ευρώ για περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων, μετά την εξάντλησή τους, η τιμή θα διαμορφωθεί στα 66 ευρώ, κάτω διάζωμα – Β΄ ζώνη: 84 ευρώ, κάτω διάζωμα – Α΄ ζώνη: 100 ευρώ, κάτω διάζωμα – διακεκριμένη ζώνη: 142 ευρώ. Θα διατεθεί περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων στο άνω διάζωμα για: ανέργους (με την επίδειξη κάρτας): 25 ευρώ, φοιτητές (με την επίδειξη ακαδημαϊκής ταυτότητας): 45 ευρώ.

Για τα ΑΜΕΑ θα υπάρξει ειδικά διαμορφωμένος χώρος στο κάτω διάζωμα (τμήμα Α – σειρές 1 και 2): 25 ευρώ. Πώληση εισιτηρίων: κεντρικά εκδοτήρια Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου: Πανεπιστημίου 39 – εντός στοάς Πεσμαζόγλου, καταστήματα: Seven Spots, Reload, Media Markt, βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, πολυχώρος Yoleni’s, Viva Kiosk στο Σύνταγμα, Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων, τηλεφωνικά: 210 3272000, ομαδικές κρατήσεις: 210 3222720, κρατήσεις ΑΜΕΑ: 211 7800056 (ώρες λειτουργίας: 9:00 – 17:00), ηλεκτρονικά: greekfestival.gr και viva.gr.

Continue Reading

Ψυχαγωγία

Διακόπτουμε το Πρόγραμμά μας για να σας Μεταδώσουμε μια Έκτακτη Είδηση!

Όπως σημείωσε κάποτε ο γνωστός Νεοϋορκέζος συγγραφέας και ευφυολόγος James Thurber, ένα μεγάλο κομμάτι της σύγχρονης ζωής αναλώνεται σε «συναγερμούς και εκτροπές». Σήμερα αυτό ισοδυναμεί με δυσάρεστες ειδήσεις, ψευδείς ειδήσεις (τα γνωστά μας fake news), και έναν εναλλασσόμενα διασκεδαστικό και απωθητικό παραλογισμό. Οι τέχνες όμως έχουν τη σπάνια ικανότητα να πιάνουν τον σφυγμό των καιρών και να αποκρυσταλλώνουν τις πιο ακραίες εκφάνσεις του, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να τις βιώσουμε πιο ολοκληρωμένα και να αξιολογήσουμε ενδελεχώς τα πιθανά τους νοήματα αλλά και τις σκέψεις και τα συναισθήματα που μας γεννά η αβέβαιη σημασία τους.

Το θέμα του φετινού Διεθνούς Συνεδρίου του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος για την Κοινωφελή Δράση, το οποίο θα λάβει χώρα στο ΚΠΙΣΝ, είναι η Ανατροπή (Disruption). Εμπνεόμενο από το θέμα αυτό, το εικαστικό μέρος του Summer Nostos Festival ανατρέπει ή «διακόπτει» τη ροή του προγράμματος με επιλεγμένα βίντεο και φιλμ από εννέα διακεκριμένους διεθνείς καλλιτέχνες, τα οποία αντιμετωπίζουν την ίδια την έννοια της ανατροπής με ποικίλους τρόπους, καθώς πραγματεύονται διάφορα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα και πανανθρώπινα υπαρξιακά θέματα. Με τον ίδιο τρόπο που στη μουσική η αντίστιξη βασίζεται και χτίζει πάνω σε ένα μοτίβο, εμπλουτίζοντάς το, έτσι και τα βίντεο και φιλμ αυτού του προγράμματος τονίζουν άμεσα ή έμμεσα τα κύρια θέματα του συνεδρίου του ΙΣΝ.

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι το πρόγραμμα βίντεο και φιλμ, που προορίζεται για ένα ποικιλόμορφο ακροατήριο, θα έχει πραγματικό ενδιαφέρον για όλους όσους το παρακολουθήσουν, είτε στο σύνολό του, είτε επιλεκτικά. Επιπλέον, ελπίζουμε ειλικρινά ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, θα αποτελέσει καταλύτη για την ελεύθερη και ανοιχτή συζήτηση ανάμεσα σε όλους όσους του δώσουν την προσοχή τους.

Υπό την επιμέλεια των Barbara LondonΚαλλιόπης ΜηνιουδάκηFrancesca Pietropaolo και την καλλιτεχνική διεύθυνση του Robert Storr.

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες:

Martha Colburn, Kahlil Joseph, Erkan Özgen, Didem Pekün, Wong Ping, Liliana Porter, Jérémie Reichenbach, Belit Sağ, Γιώργος Ζώης.

Liliana Porter (γενν. 1941, Αργεντινή)
Actualidades / Έκτακτες Ειδήσεις, 2016
Ψηφιακό βίντεο (έγχρωμο, με ήχο), 22:00’.

Το δελεαστικό αυτό βίντεο της Liliana Porter ξεδιπλώνεται μέσα από μια σειρά από σύντομα, διεισδυτικά κεφάλαια-ιστορίες, με διακριτική παραξενιά και μια τάση για αθόρυβα ανατρεπτικό παραλογισμό. Έχει εμπνευστεί από το πρόσφατο φαινόμενο των σχεδόν πανταχού παρόντων έκτακτων ειδήσεων που αναστατώνουν απροσδόκητα τη ροή της καθημερινής μας ζωής. Σύμφωνα με την ιδιοσυγκρασιακή απόδοση της Porter, τα θέματα αυτών των «ειδήσεων» βρίσκονται πάντα παγιδευμένα μεταξύ του συνηθισμένου και του ασυνήθιστου. Το βίντεο ξεκινά με ένα ταιριαστά υπαινικτικό απόσπασμα από τον Χόρχε Λουίς Μπόρχες:

«Δεν υπάρχει τίποτε στον κόσμο που να μην ξεθωριάζει από τη λήθη ή να μην παραλλάσσεται από τη μνήμη, ενώ κανείς δεν ξέρει σε τι εικόνες θα μεταφραστεί από το μέλλον».

Λίγο αργότερα, μία παιχνιδιάρικη εξερεύνηση της ανατροπής του γραμμικού χρόνου λαμβάνει χώρα υπό το βλέμμα του θεατή, συγχέοντας το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Η Porter δομεί την κάθε σκηνή στο Έκτακτες Ειδήσεις σαν να ήταν κομμάτι ενός ειδησεογραφικού δελτίου ή εφημερίδας, όπως «Τέχνες & Ψυχαγωγία», «Μόδα & Στιλ», «Εξωτερικές Ειδήσεις», «Ακίνητα», «Πρόγνωση Καιρού», και «Θρησκευτικά Θέματα», για να αναφέρουμε μερικά. Οι πρωταγωνιστές αυτών των σκηνών είναι μικρές φιγούρες, vintage παιχνίδια και διάφορα αντικείμενα μαζικής παραγωγής, επιλεγμένα από την τεράστια συλλογή της καλλιτέχνιδος, την οποία έχει συγκεντρώσει από τα πολυάριθμα ταξίδια της σε όλον τον κόσμο. Τοποθετημένοι σε απροσδόκητες καταστάσεις που αντιπαραθέτουν διαφορετικές εποχές και πολιτιστικές/ιστορικές αφηγήσεις, οι περίεργοι αυτοί χαρακτήρες, μεταμορφωμένοι σε ευάλωτα ανθρώπινα υποκατάστατα, είναι ανοιχτοί σε πολιτικές και υπαρξιακές ερμηνείες. Η εικόνα και ο ήχος είναι δύο χαρακτηριστικά συνυφασμένα στοιχεία στο έργο της Porter. Με τις συνθέσεις και την ενορχήστρωση της Sylvia Meyer, τα κεφάλαια του Έκτακτες Ειδήσεις αποδίδουν καυστικά τις ασυμφωνίες και τις ευαισθησίες της ανθρώπινης ζωής. Το αποτέλεσμα είναι ένας «ανεμοστρόβιλος» γοητείας, παιχνιδιάρικης διάθεσης, ενσυναίσθησης, ειρωνείας, και παραλογισμού, φαινομενικά «τυλιγμένων» σε ένα βίντεο.

Γιώργος Ζώης (γενν. 1982, Ελλάδα)
8η Ήπειρος, 2017
Φιλμ (έγχρωμο, με ήχο), 11:02’.

Μέσα από αυτή την ταινία, που έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας το 2017, ο Έλληνας καλλιτέχνης και σκηνοθέτης, Γιώργος Ζώης, δίνει πνοή σε έναν οδυνηρό διαλογισμό για τα κύματα των προσφύγων στις ακτές της Ευρώπης, και συγκεκριμένα στην Ελλάδα. Το οπτικά εκπληκτικό έργο του Ζώη ανοίγει με μία εικόνα της ανοιχτής γαλάζιας θάλασσας, με τη θέα του ορίζοντα να υποδηλώνει κόσμους μακρινούς, και την πιθανή συνάντηση διαφορετικών πολιτισμών. Η κάμερα εφιστά την προσοχή μας σε ένα έντονα πορτοκαλί αντικείμενο που επιπλέει στο μπλε της θάλασσας: αναγνωρίζουμε ότι πρόκειται για ένα σωσίβιο. Σταδιακά, χιλιάδες από αυτά τα σωσίβια συγκεντρώνονται σε μία παλιά εγκαταλελειμμένη χωματερή στο νησί της Λέσβου. Παίρνοντας το σχήμα ενός βουνού, το νέο αυτό τεχνητό τοπίο, μετατρέπεται φαινομενικά σε κομμάτι της γύρω φύσης. Το περίγραμμά του έρχεται σε αντιπαράθεση με τις απαλές κορυφογραμμές των γύρω βουνών. Η μοναδική ανθρώπινη παρουσία είναι αυτή ενός εργάτη· του προσωρινού κατοίκου ενός τόπου που μοιάζει με ξένο πλανήτη ή μια νέα ήπειρο, την 8η Ήπειρο. Όπως σχολίασε ο Ζώης: «Αυτό το νεκροταφείο των σωσιβίων αποτελεί σύγχρονο μνημείο του παράλογου κόσμου μας. Δεν απεικονίζει μόνο τα επακόλουθα αυτής της μαζικής μετακίνησης πληθυσμών στον 21ο αιώνα. Μας στοιχειώνει με εικόνες που χαράσσονται βαθιά στην ύπαρξή μας, και μεταφέρουν ένα πανανθρώπινο νόημα ζωής που ξεπερνά τις καθημερινές ειδήσεις».

Ο Φάρος στο ΚΠΙΣΝ, όπου θα προβληθεί η ταινία του Ζώη, έχει θέα τη Μεσόγειο Θάλασσα, καθώς η σχέση του αρχιτεκτονικού συγκροτήματος του ΚΠΙΣΝ με το νερό (και το λιμάνι του Φαληρικού κόλπου) έχει σκόπιμα αποκατασταθεί από τον αρχιτέκτονα Renzo Piano και το σχεδιασμό του. Πρόκειται για την ίδια Μεσόγειο Θάλασσα που παρακολουθούμε στο 8η Ήπειρος και είναι απολύτως ταιριαστό ο χώρος της έκθεσης και η ίδια η τέχνη που παρουσιάζεται μέσα σε αυτόν να αλληλοσυνδέονται, πυροδοτώντας έτσι νέες σκέψεις και προβληματισμούς.

Jérémie Reichenbach (γενν. 1975, Γαλλία)
Les corps interdits (Απαγορευμένα Κορμιά), 2016
Φιλμ (ασπρόμαυρο, έγχρωμο, με ήχο), 12:30’.

Στο αριστοτεχνικό αυτό documentarie de création, ο Γάλλος σκηνοθέτης Jérémie Reichenbach ανοίγει ένα «οδυνηρό» παράθυρο στην κατά τα άλλα αόρατη ύπαρξη των προσφύγων που ζούσαν στον καταυλισμό κοντά στο Καλαί (στη Βόρεια Γαλλία), κατά την περίοδο της κινηματογράφησης. Έχοντας πρώτα διασχίσει αρκετές διαφορετικές χώρες –κάποιοι μέσα από τα Βαλκάνια, άλλοι από τη Λιβύη, την Ελλάδα και την Ιταλία– κατέληξαν εκεί, παγιδευμένοι. Εξακολουθούσαν να ελπίζουν ότι θα φτάσουν στο Ηνωμένο Βασίλειο αλλά, εκτοπισμένοι, βρέθηκαν σε μία μόνιμη κατάσταση δραματικής αναμονής. Σπάνε τη σιωπή της «αορατότητάς» τους, καταγγέλοντας τις απάνθρωπες συνθήκες στις οποίες υποβάλλονται στη «ζούγκλα», όπως είναι γνωστός ο καταυλισμός προσφύγων στο Καλαί. (Ο καταυλισμός υπήρχε από τον Ιανουάριο του 2015 έως τον Οκτώβριο του 2016, όταν οι γαλλικές αρχές τον έκλεισαν.) Στην ταινία, δεν τους βλέπουμε ποτέ –τα σώματά τους είναι απαγορευμένα, όπως ακριβώς και η ίδια τους η ύπαρξη. Μονάχα ακούμε τις φωνές τους, ενώ ασπρόμαυρες εικόνες που καταγράφουν τη μιζέρια του καταυλισμού περνούν από τα μάτια μας, εμπλουτισμένες από φωτογραφικά καρέ που σταματούν στιγμιαία το χρόνο, δημιουργώντας έτσι μία μεγάλη οπτική ένταση.

Ο Reichenbach αφιερώνει την ταινία του «σε εκείνους που μου εμπιστεύτηκαν τη φωνή τους». Χρησιμοποιεί το λεξιλόγιο του ντοκιμαντέρ με τρόπο ξεχωριστό, έτσι ώστε να παρουσιάσει ένα οπτικά ελκυστικό και συναισθηματικά ισχυρό διαλογισμό για την τραγική ύπαρξη των προσφύγων. Αποκαθιστά την ανθρωπιά τους. Η αγωνία τους είναι και δική μας αγωνία, ως συνάνθρωποι. Κλείνοντας, ακούμε μία φωνή που δηλώνει: «Αυτό που συμβαίνει στο Καλαί είναι ντροπή για όλη την Ευρώπη! Αρκετά!» Η ταινία αυτή ανατρέπει τις προϋπάρχουσες αντιλήψεις και, με αυτόν τον τρόπο, αντανακλά, σε βάθος, παγκόσμια υπαρξιακά ζητήματα, προκαλώντας νέες σκέψεις και συναισθήματα.

Belit Sağ (Τουρκία)
Ανατροπή, 2016
Βίντεο (έγχρωμο και ασπρόμαυρο, με ήχο), 4:59’.

Δουλεύοντας κυρίως με βίντεο, η Belit Sağ διερευνά θέματα που αφορούν την ταυτότητα και τον εκτοπισμό. Το σύντομο αυτό βίντεο εξετάζει την εμπειρία της πολιτικής και της προσωπικής ανατροπής, διερευνώντας, στην πορεία, τη μετασχηματιστική δύναμη που έχουν οι εικόνες στην καθημερινή ζωή. Επικεντρωμένο γύρω από τις έκτακτες ειδήσεις για την απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Τουρκία –την πατρίδα της καλλιτέχνιδος– τον Ιούλιο του 2016, όταν η ίδια ζούσε στο Άμστερνταμ, το Ανατροπή εκφράζει έντονα τον εκτοπισμό. Η Sağ θυμάται: «Δε μπορούσα να επιστρέψω στην Τουρκία. Παρακολουθούσα διαρκώς τις ειδήσεις». Το υλικό του ντοκιμαντέρ καταγράφει το περπάτημά της –μόνο τα πόδια της είναι ορατά, περπατάει χωρίς να φτάνει πουθενά, σα να παγιδεύεται σε μία κατάσταση μόνιμης αποξένωσης. Στο φόντο της κινηματογραφημένης αυτής περιπλάνησης, εμφανίζεται σύντομα ένα κολάζ ψηφιακών εικόνων που συλλέχθηκαν από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μαζί με σύντομα αποσπάσματα, κυρίως ασπρόμαυρα, από ταινίες που διερευνούν τη λεπτή γραμμή μεταξύ της πραγματικότητας και της φαντασίας –από Το Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου (Γούντυ Άλλεν, 1985) και την τουρκική ταινία Zevmek Zamani (Καιρός για Έρωτα) του Metin Erksan. Η τελευταία ταινία, που διαδραματίζεται στην Κωνσταντινούπολη, παρουσιάζει την ιστορία ενός άνδρα που ερωτεύεται την εικόνα μίας γυναίκας, προτιμώντας την εικόνα από την ίδια τη γυναίκα –ένα σχόλιο σχετικά με την ικανότητα των εικόνων να μας κυριεύουν. Αυτά τα φανταστικά αποσπάσματα αντιπαρατίθενται με την πρόσφατη ιστορία: συγκεκριμένα, μοιράζονται το πλάνο με τις εικόνες του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, οι οποίες μεταδίδονται ζωντανά από την τουρκική τηλεόραση, μέσω κινητού τηλεφώνου, καθώς παρακινεί τους υποστηρικτές του να βγουν στους δρόμους και να αντιταχθούν στο επικείμενο πραξικοπήμα· καθώς και με εικόνες από την τελευταία τηλεοπτική ομιλία του Προέδρου της Ρουμανίας, Νικολάε Τσαουσέσκου, προς τις μάζες, το 1989, που καταγράφουν την καθοριστική στιγμή που κατέστη σαφές ότι είχε χάσει την επιρροή του στο πλήθος. Το αποτέλεσμα είναι ένα πολύ συμπυκνωμένο, προσωπικό σύμπαν που ταλαντεύεται ανάμεσα σε μία καταπιεστική αίσθηση εγκλωβισμού και στην ενστικτώδη παρόρμηση για απόδραση. Το Ανατροπή προσφέρει έναν διαλογισμό για την αβεβαιότητα του μέλλοντος, ενώ παράλληλα επιβεβαιώνει την ανθεκτική ελπίδα στις μετασχηματιστικές δυνατότητες της αλλαγής.

Martha Colburn (γενν. 1972, Αμερική)
Δύση Άγρια… ή πώς ανακάλυψα το Πάθος μου για Ταξίδια και συνάντησα τον Old Shatterhand, 2017
Animation (έγχρωμο, με ήχο), 9:09’.

Τα σχολαστικά stop animation φιλμ της Martha Colburn χαρακτηρίζονται από ζωηρές εικόνες και συνεχή ρυθμό. Η δουλειά της είναι συχνά αποτέλεσμα εντατικής έρευνας και επίπονης διαδικασίας. Η Colburn συνήθως συνδυάζει ευρεθείσες εικόνες (found imagery) με φιγούρες και τοπία κομμένα από χαρτί, τα οποία έχει ζωγραφίσει και σχεδιάσει η ίδια, και έντονα soundtrack. Αυτό το ιδιαίτερα συμπυκνωμένο animation φιλμ είναι ένα ντοκιμαντέρ για μία δημιουργό ταινιών, την ίδια την Colburn, που κάνει μία ταινία για τον Γερμανό συγγραφέα Karl May (1842-1912), γνωστό για τα μυθιστορήματα περιπέτειας που διαδραματίζονται στην παλιά αμερικανική Άγρια Δύση –την οποία ο ίδιος δεν επισκέφτηκε ποτέ, σε αντίθεση με τα όσα υποστήριζε. (Ένας από τους πρωταγωνιστές των βιβλίων του είναι και ο αναφερόμενος στον τίτλο του φιλμ της Colburn, ο Old Shatterhand). Μέσα από μία ερμηνεία tour de force, η Colburn αφηγείται, σε πρώτο πρόσωπο, τις περιπέτειες του ταξιδιού της, με στόχο τη διερεύνηση της ζωής του May, από την πατρίδα της, την Πενσυλβάνια, μέχρι τη Γερμανία, κοντά στη Δρέσδη, συμφύροντας το παρελθόν με το παρόν, με μοναδικό τρόπο. Στην πορεία, καταπιάνεται με επίκαιρα ζητήματα που αφορούν την ταυτότητα και την εκπροσώπηση, την ένοπλη βία και τον πόλεμο. Οι εικόνες της Αμερικανικής Δύσης συνδυάζονται με πρόσφατες εικόνες κοινωνικής και πολιτικής έντασης.

Το έργο αυτό αμφισβητεί, με αναζωογονητικό τρόπο, τις αντιλήψεις μας για την αλήθεια και τη φαντασία. Η Colburn και ο May μοιράζονται το πάθος για ταξίδια (Wanderlust), την τάση δηλαδή να «ξεφύγουν» από το οικείο περιβάλλον τους (την πατρίδα της καλλιτέχνιδος στην αγροτική Πενσυλβάνια, στα βουνά της Απαλαχίας, και την πατρίδα του May στη Γερμανική Αυτοκρατορία του Kaiser Wilhelm, αντίστοιχα). Συνυφαίνοντας το stop-motion animation με τη φωτογραφία, το ευρεθέν βιντεοσκοπημένο υλικό, και την ημερολογιακή κινηματογράφηση, το έργο αυτό παραπέμπει σε φανταστικούς κόσμους και υποδεικνύει τη θέληση για απόδραση. Η Colburn φαίνεται να προτείνει πως η φαντασία και το όνειρο μπορούν να ανατρέψουν και να διαταράξουν θετικά τους περιορισμούς του πλαισίου της καθημερινότητας, και να διευρύνουν τους ορίζοντές μας.

Η ίδια η καλλιτέχνιδα, έχει επισημάνει: «Η βασική ιδέα πίσω από το φιλμ είναι ότι η τέχνη είναι κάτι μέσα από το οποίο βιώνουμε τον κόσμο, πραγματικό ή φανταστικό, και το μοναδικό πράγμα που αντιπροσωπεύει την ελευθερία, ανεξάρτητα με τους περιορισμούς που αντιμετωπίζει ο καθένας μας».

Wong Ping (γενν. 1984, Χονγκ Κονγκ)
Οι Μύθοι του Wong Ping 1, 2018
Animation βίντεο (έγχρωμο, με ήχο), 13:00’.

Ο Wong Ping είναι ένας αυτοδίδακτος animator, ο οποίος έχει αποκτήσει σημαντικό διαδικτυακό κοινό χάρη στα «παιδιάστικα» καρτούν του, που καταπιάνονται με δυσάρεστα θέματα. Οι τρελές, ονειρικές του ταινίες, πολύ συχνά κρύβουν περίεργες ιστορίες που θα ήταν δύσκολο να τις παρακολουθήσει κανείς, αν δεν ήταν σε μορφή animation. Το εκκεντρικά διασκεδαστικό του animation, με τίτλο Οι Μύθοι του Wong Ping 1 αφορά την καθημερινή ζωή στο Χονγκ Κονγκ –τα μουσικά κλαμπ και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, καθώς και τις οικονομικές ανησυχίες που τείνουν να «σπάνε» και να απομονώνουν τους ανθρώπους της γενιάς του. Στο βίντεο, τα μοτίβα που μοιάζουν με πλέγματα, παραπέμπουν στη βαθιά ψηφιακή δομή του έργου, ενώ οι κομιξάτες εικονογραφήσεις παρουσιάζουν μία σειρά από παράξενους ηθικούς μύθους. Το έργο παρουσιάζει την ιστορία της Elephant (Ελεφαντίνα), μιας διανοούμενης που ανακαλύπτει το «τρίτο της μάτι»· του Chicken (Κοτόπουλου), ενός αστυνομικού με σύνδρομο Tourette, ο οποίος σκοτώνει κατά λάθος την οικογένειά του· και του Tree (Δέντρου), ενός επιβάτη λεωφορείου, ο οποίος αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τους πιο σκοτεινούς του φόβους. Οι χαρακτήρες, που έχουν αποδοθεί με έντονα χρώματα και ναΐφ σχεδιασμό, είναι σίγουρα «ελαττωματικοί». Ο Wong Ping σχολιάζει την κάθε μία από τις ιστορίες τους με ένα σύντομο, θεμελιώδες ρητό, μέσα από το οποίο οι πολιτικές του πεποιθήσεις μοιάζουν τόσο υπαρξιακές, όσο και περιστασιακές. Ο καλλιτέχνης έγραψε πρόσφατα:

«Η παράδοση των μύθων που παρέχουν και από ένα ρητό, είναι σαν την παράδοση των καλλιτεχνικών σημειωμάτων… Προσπαθούν να εξηγήσουν το έργο, πολύ συχνά χωρίς να χρειάζεται. Αλλά, στην εποχή του Διαδικτύου, ίσως δεν έχουμε πια το χρόνο για μακράς διάρκειας παραμύθια –θέλουμε τα πάντα να είναι σύντομα και περιεκτικά».

Kahlil Joseph (γενν. 1981, Αμερική)
Until the Quiet Comes, 2012
Βίντεο (έγχρωμο, με ήχο), 3:49’.

Ο Kahlil Joseph, ο πολυτάλαντος καλλιτέχνης, κινηματογραφιστής και σκηνοθέτης μουσικών βίντεο, είναι ενεργό μέλος της ομάδας What Matters Most, με βάση το Seattle. Η online αυτή κολεκτίβα καθοδηγείται από μία νέα γενιά καλλιτεχνών και κινηματογραφιστών, και επιδιώκει τη βελτίωση των επιμέρους τεχνών των μελών της, μέσω της συνεργασίας.

Το βίντεο του Joseph, με τίτλο Until the Quiet Comes, αντικατοπτρίζει με επιτυχία το περίπλοκο ηχητικό κομμάτι και το στυλ του ηλεκτρονικού μουσικού, DJ, σκηνοθέτη και ράπερ, Flying Lotus. Το βίντεο περιστρέφεται γύρω από τον εκπληκτικό χορευτή του δρόμου, Storyboard P, του οποίου το απόκοσμο performance διαδραματίζεται ανάμεσα στους θεατές της γειτονιάς, στις εργατικές κατοικίες (housing projects) του Los Angeles, δηλαδή της πατρίδας του Flying Lotus. Σε αυτή την κοινότητα, όπως η χαρά συγκατοικεί με τον πόνο, έτσι και η εκδήλωση της αγάπης πάει χέρι-χέρι με το θανατηφόρο μίσος προς τον εαυτό, όπως αποδεικνύεται από το σώμα του Storyboard, που κείτεται νεκρό από πυροβολισμό. Ο αποπροσανατολιστικός συναισθηματικός ίλιγγος που προκαλείται από τη θέαση του σώματος, ενισχύεται από το γεγονός ότι ο Joseph «παίζει» με το χρόνο και την αφήγηση, παρουσιάζοντας αντίστροφα μία σκηνή, ενός άντρα που τρέχει, προσπερνώντας το νεκρό σώμα. Είναι αυτός που πυροβόλησε τον Storyboard; Τρέχει πριν ή μετά τον πυροβολισμό;

Η αφήγηση υπογραμμίζει έμμεσα τη γειτνίαση του θανάτου και της ζωής –της τραγωδίας και της εκστατικής χαράς– υπό τη συνεχή υπενθύμιση των αστυνομικών ελικοπτέρων που βρίσκονται παντού, όπως τα αστέρια στον καλοκαιρινό ουρανό. Διάφορα αγόρια τρέχουν ανέμελα μέσα σε μια άδεια αλάνα. Είναι ανέμελα, καθώς είναι υπερβολικά νεαρά για να σκεφτούν πως το καλοκαίρι τελειώνει.

Erkan Özgen (γενν. 1971, Ντέρικ, Μάρντιν, Τουρκία)
Η Χώρα των Θαυμάτων, 2016
Βίντεο (έγχρωμο, με ήχο), 3:54’.

Ο Erkan Özgen είναι ένας Κούρδος καλλιτέχνης, επιμελητής και οικολογικός ακτιβιστής από την Τουρκία, που ζει και εργάζεται στο Ντιγιαρμπακίρ. Το αποστομωτικό αυτό βίντεο είναι η απάντηση του στον πόλεμο της Συρίας, μέσω μιας ελάχιστα επεξεργασμένης ενσώματης κατάθεσης που περικλείει είδη ντοκιμαντέρ της τέχνης, των μέσων μαζικής ενημέρωσης, του ακτιβισμού, αλλά και κάθε είδους έρευνας τα οποία καταγράφουν «μαρτυρίες».

Με τον ειρωνικό τίτλο Wonderland (Η Χώρα των Θαυμάτων), το σοκαριστικά εύγλωττο αυτό έργο δίνει φωνή σε έναν δεκατριάχρονο κωφάλαλο επιζώντα της σφαγής στο Κομπάνι, που ονομάζεται Μοχάμεντ. Το νεαρό αγόρι από τη Συρία ήταν πρόσφυγας στην Τουρκία, όταν προσφέρθηκε εθελοντικά να μοιραστεί την ιστορία του, ωθώντας τον καλλιτέχνη να τον κινηματογραφήσει, με τη συγκατάθεση της οικογένειάς του. Με άναρθρους ήχους και δραματικές χειρονομίες αφηγείται τις εφιαλτικές αναμνήσεις των γεγονότων που ανέτρεψαν την παιδική του ηλικία: την βίαιη πολιορκία της πρωτίστως κουρδικής πόλης στην αυτόνομη περιοχή Ρογιάβα της Βόρειας Συρίας από το ISIS, που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2014, και την απόδρασή του. Οι εμπειρίες της αιμοβόρας και απάνθρωπης αγριότητας και της στέρησης, που ο Μοχάμεντ μοιράζεται με πάθος που προδίδει περισσότερο την επιτακτική ανάγκη του να τις κοινοποιήσει παρά θλίψη, βοηθούν τον Özgen να καταγγείλει την επίθεση γενοκτονίας κατά των Κούρδων στο Κομπάνι από το ISIS, καθώς και να αυξήσει την ευαισθητοποίηση σχετικά με την συνεχιζόμενη ανθρωπιστική κρίση στην περιοχή. Η ασάφεια της αυτοσχέδιας νοηματικής γλώσσας του Μοχάμεντ, και των αποκαλύψεών της, επιτρέπουν στον καλλιτέχνη να μετατρέψει έναν τόσο συναισθηματικά φορτισμένο απολογισμό της αδιανόητης βαρβαρότητας της επίθεσης και της αντίστασής της, σε μία ισχυρή κραυγή ενάντια σε όλους τους πολέμους και στις φρικαλεότητές τους, ενώ παράλληλα καταφέρνει να τονίσει, πειστικά και με σεβασμό, την αδυναμία απεικόνισης της οδύνης των άλλων, και την αναπόφευκτη ανεπάρκεια και αναποτελεσματικότητα της καταγραφής και μετάδοσής των δεινών τους από τα μέσα ενημέρωσης και την τέχνη.

Η Χώρα των Θαυμάτων συμπεριλήφθηκε στην 15η Μπιενάλε της Κωνσταντινούπολης το 2017, και έλαβε το βραβείο Vision Award 2016 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου POLARIZED!, το οποίο είχε ως θεματική τον πόλεμο και την ειρήνη.

Didem Pekün (γενν. 1978, Κωνσταντινούπολη)
άνθρωποι και ζάρια, 2016
Δικάναλο βίντεο (ασπρόμαυρο, έγχρωμο, με ήχο), 43:06’.

Το άνθρωποι και ζάρια της Didem Pekün είναι ένα ημερολογιακό δοκίμιο (essay film), το οποίο γυρίστηκε στην Κωνσταντινούπολη και στο Λονδίνο μεταξύ 2011 και 2015, και αποτελεί ένα πολυσήμαντο αρχείο της εποχής μας, υπό τη μορφή επιλεγμένων σελίδων ενός οπτικοακουστικού ημερολογίου. Συνδυάζοντας τη διαλεκτική αντιπαράθεση λέξεων και εικόνων σε δύο οθόνες, με τη δίγλωσση αφήγηση της καλλιτέχνιδος, αποδίδει εύγλωττα την διάσπαση που χαρακτηρίζει τη διαπολιτισμική ύπαρξη της, υπό τη συνεχή μετατόπισή της ανάμεσα στην πόλη από την οποία προέρχεται και την πόλη της νέας Ευρωπαικής υπηκοότητάς της, ενώ παράλληλα διερευνά κριτικά τη διασταύρωση του εαυτού και της ιστορίας στο πλαίσιο των πρόσφατων στροφών και ρήξεων της. Ξεκινώντας με σκηνές από τις διαδηλώσεις του κινήματος Occupy Movement στο Λονδίνο (2011), και τελειώνοντας με τις επιθέσεις του ISIS στο Κομπάνι (2014) και μία ομιχλώδη θέα του Λονδίνου, η Pekün συνθέτει σημαντικές στιγμές και ειδυλλιακές όψεις της καθημερινότητάς της με συμβάντα της κοινωνικοπολιτικής επικαιρότητας που την πλαισιώνουν, είτε τα βίωσε άμεσα είτε μέσω των ειδήσεων των μέσων μαζικής ενημέρωσης, αναμιγνύοντας σταθερές και κινούμενες εικόνες που προέρχονται από τα κοινωνικά μέσα ή από τον ίδιο της τον φακό. Εκ του αποτελέσματος, το άνθρωποι και ζάρια εξιστορεί επιλεκτικά μία ταραχώδη τετραετή περίοδο, καταγράφοντας –μέσω ενός συχνά ποιητικού, υποκειμενικού φίλτρου– την επισφάλεια, τη βία, τον πόλεμο, τον ρατσισμό, τον εθνοθρησκευτικό φονταμενταλισμό και την τρομοκρατία που σηματοδοτούν τη ζωή στην Τουρκία και σε ολόκληρο τον κόσμο σήμερα, μαζί με την άνοδο της ελπίδας, υπό τη μορφή της ανατροπής, των διαδηλώσεων και των κοινωνικών κινημάτων. Μεταξύ των πρόσφατων ιστορικών γεγονότων της αφήγησής της, ξεχωρίζουν οι διαδηλώσεις του πάρκου Γκεζί, για το μετασχηματιστικό τους ρόλο στην καλλιέργεια της πολιτικής υποκειμενικότητας και του ονείρου ενός κοινού κόσμου, καθώς και για την «απέλπιδα ελπίδα» μίας ρίψης των ζαριών.

Ο τίτλος της ταινίας (of dice and men) επικαλείται τις πραγματικότητες της μεταναστευτικής εργασίας στην εποχή της Μεγάλης Ύφεσης στο βιβλίο του Τζον Σταίνμπεκ, Άνθρωποι και Ποντίκια (Of Mice and Men). Αναφέρεται επίσης στο στοιχειωτικό μοτίβο μιας γυναίκας που ρίχνει ζάρια, το οποίο δομεί το φιλμ ως κεντρικός συμβολισμός των περιορισμένων συνδυασμών της τύχης και των δυνατοτήτων δράσης που διέπουν την επαναληπτικότητα της ιστορίας και της ζωής, καθώς και τις χαρές και τις τραγωδίες που εναλλάσσονται σε αυτό το φιλμ.

Continue Reading
Advertisement
Advertisement

TRENDING